Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Groensnaveloropendola
Groensnaveloropendola | Psarocolius atrovirens
Dusky-green Oropendola | Oropéndola verdioscura | Japu-verde-escuro
De groensnaveloropendola is een donkere oropendola van de bergbossen op de oostflank van de Andes in Peru en Bolivia, en komt alleen in het gidsgebied voor. Hij leeft er meestal hoger dan de roestrugoropendola. Net als verwante soorten broedt hij in kolonies van hangende buidelnesten.
Geluid
Het mannetje laat bij een diepe buiging een luid, vloeiend en gorgelend baltsgeluid horen, zoals andere oropendola's. De roep is een hard tsjak; groepen roepen veel in de vlucht.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
34–42 cm; het mannetje is duidelijk groter dan het vrouwtje. Het kleed is donker olijfgroen, op de kop en de borst iets geliger, op de buik, de stuit en de onderstaart bruinachtig tot donker roodbruin. De staart is geel met donkere middelste veren. De snavel is lichtgroenig tot hoornkleurig, het voorhoofd geelachtig. Het oog is donker. Jongen zijn doffer.
Verwarringssoorten
De roestrugoropendola Psarocolius angustifrons is bruiner, met een roestbruine rug en een gelere snavel, en leeft meestal lager. De groene oropendola Psarocolius viridis leeft in het laagland en heeft een oranjerode snavelpunt en een lichtblauw oog. De geelstuitbergbuidelspreeuw Cacicus chrysonotus is kleiner en zwart, met een gele stuit en een zwarte staart.
Leefgebied
Vochtig bergbos en bosranden, oude secundaire groei en open terrein met verspreide hoge bomen op de oostflank van de Andes, ruwweg tussen 800 en 2400 m. Zoekt vruchten, nectar en insecten in het bladerdak, vaak in groepjes en samen met buidelspreeuwen. Broedt in kolonies in vrijstaande bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru op de oostflank van de Andes in het midden en zuiden van het land. In Bolivia op de oostflank, in de Yungas. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop of rijd langs bergwegen door de Yungas, zoals in Manu in Peru of in de Yungas van La Paz in Bolivia, en let op groepjes donkere oropendola's en hun kolonies in vrijstaande bomen langs de weg.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden en halfopen terrein, maar heeft bos in de buurt nodig; de ontbossing van de hellingen is een plaatselijke bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Psarocolius atrovirens | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1838)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1838 als Cassicus atro-virens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psarocolius werd in 1827 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam combineert Grieks psar, 'spreeuw', met koloios, 'kauw'. De soortnaam komt van Latijn ater, 'zwart, donker', en virens, 'groen': donkergroen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas, Bolivia.