Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Groenrugdwergspecht
Groenrugdwergspecht | Picumnus olivaceus
Olivaceous Piculet | Carpinterito oliváceo | Pica-pau-anão-oliváceo
De groenrugdwergspecht is een kleine, olijfbruine dwergspecht van bosranden en jong bos ten westen en noorden van de Andes. Net als andere dwergspechten klimt hij langs dunne twijgen en lianen in plaats van langs dikke stammen, en steunt hij niet op zijn staart. Het is de meest verspreide dwergspecht van West-Colombia en West-Ecuador.
Geluid
Een hoge, dunne, iets dalende triller, sisisisi, en losse scherpe tsit-roepjes. Daarnaast zacht getik tegen dunne takjes.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een korte, rechte, grijze snavel en een korte, zachte staart. De kruin is zwart; bij het mannetje met oranjegele streepjes op het voorhoofd en witte stippels op de achterkruin, bij het vrouwtje alleen met witte stippels. De bovendelen zijn effen olijfbruin. De keel is vuilwit tot geelbruin, de borst olijfbruin en de buik geelachtig met vage olijfkleurige strepen. De staart is zwart met witte of geelachtige banen op de middelste en buitenste veren. Jongen hebben een kruin zonder of met weinig stippels.
Verwarringssoorten
De grijze dwergspecht Picumnus granadensis van de dalen van de Cauca en de Patía is grijzer bruin, zonder olijf- en geeltinten, en heeft vuilwitte onderdelen; waar beide elkaar raken komen tussenvormen voor. De ecuadordwergspecht Picumnus sclateri van het droge zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru heeft zwart-wit gebandeerde onderdelen. De geschubde dwergspecht Picumnus squamulatus van het noorden van Colombia is boven en onder geschubd.
Leefgebied
Randen van vochtig en half vochtig bos, jong secundair bos, struikgewas, tuinen en koffie- en cacaoplantages, van zeeniveau tot ongeveer 2000 m, meestal onder 1500 m. Zoekt op dunne twijgen, lianen en droge stengels naar mierenlarven en andere kleine insecten, vaak in gemengde groepen. Hakt een nestholte in een dunne, dode tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland en op de lagere hellingen ten westen en noorden van de Oost-Andes, inclusief de dalen van de Cauca en de Magdalena en de Pacifische kust, plaatselijk ook in het noordoosten. In Ecuador in het westelijke laagland en de uitlopers, zuidwaarts tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Guatemala tot het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen langs bosranden en door koffieplantages en kijk naar een klein vogeltje dat over dunne takjes en lianen klautert. Het zachte getik en de hoge triller verraden hem vaak eerder dan het zicht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt secundair bos, plantages en tuinen.
Wetenschappelijke naam
Picumnus olivaceus | de Lafresnaye, 1845
De Lafresnaye beschreef de soort in 1845 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Latijn olivaceus, 'olijfgroen', naar de olijfkleurige bovendelen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.