Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Groenstaartkomeetkolibrie
Groenstaartkomeetkolibrie | Lesbia nuna
Green-tailed Trainbearer | Colacintillo coliverde | Cauda-de-fita-verde
De groenstaartkomeetkolibrie is een kleine kolibrie met een zeer korte snavel, waarvan het mannetje een lange, smalle, glinsterend groene staart heeft. Hij leeft aan bosranden en in struikrijk terrein in de Andes, van Colombia tot Bolivia. Waar hij samen met de zwartstaartkomeetkolibrie voorkomt, houdt hij zich meer op aan de randen van bos en struweel.
Geluid
Een droog, hoog tsik en een zacht, zoemend gekwetter. De staartveren maken in de vlucht een licht ratelend geluid.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Mannetje 14–17 cm inclusief de staart, vrouwtje 10–11 cm; de snavel is zeer kort, recht en zwart, ongeveer 1 cm. Het mannetje is glanzend groen, met een glinsterend groene keel. De lange, diep gevorkte staart glanst smaragdgroen, met zwartachtige basis en kleine donkere punten aan de veren. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, met groene stippels, en heeft een kortere, gevorkte, groenachtige staart. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De zwartstaartkomeetkolibrie Lesbia victoriae is groter, met een veel langere, zwarte staart en een iets langere snavel, en leeft vaker in open, droog terrein. De langstaartnimf Aglaiocercus kingii is groter, met een blauw tot violet glanzende staart, en het vrouwtje heeft een roodbruine buik. Het vrouwtje lijkt op het vrouwtje van de purperrugdoornsnavel Ramphomicron microrhynchum, maar dat heeft een gevorkte, paarszwarte staart met witte punten.
Leefgebied
Bosranden, open bos en struweel, secundaire groei, struikrijke hellingen, hagen en tuinen, ruwweg tussen 2000 en 3800 m, plaatselijk lager. Zoekt nectar aan kleine bloemen, vaak zittend, en vangt kleine insecten. Het nest is een napje van mos en plantenvezels, vaak onder een overhang aan een talud.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia vooral in de Oostelijke Cordillera, plaatselijk elders. In Ecuador plaatselijk in de Andes, vooral in het noorden en het zuiden. In Peru langs beide flanken en in de dalen tussen de bergketens over het grootste deel van het land. In Bolivia op de oostflank in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bosranden en in struikrijke tuinen in de Andes van Peru, bijvoorbeeld rond Cuzco en in de Urubamba-vallei. De mannetjes zitten vaak op een kale tak; let op de korte snavel en de groene staart.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt halfopen, verstoord terrein.
Wetenschappelijke naam
Lesbia nuna | (Lesson, 1832)
Lesson beschreef de soort in 1832 als Ornismya nuna; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lesbia werd in 1833 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks Lesbias, 'vrouw van Lesbos'. De soortnaam verwijst naar Nouna-Koali, een Indiaans meisje in de roman Ismaël Ben Kaïzar ou la découverte du Nouveau Monde (1829) van Jean F. Denis. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.