Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Zwartstaartkomeetkolibrie
Zwartstaartkomeetkolibrie | Lesbia victoriae
Black-tailed Trainbearer | Colacintillo colinegro | Cauda-de-fita-preta
De zwartstaartkomeetkolibrie is een kolibrie van open, struikrijk terrein in de hogere dalen van de Andes, waarvan het mannetje een staart heeft die bijna drie keer zo lang is als zijn lichaam. De lange, smalle staartveren lijken in de vlucht op een sleep. De soort komt veel voor in tuinen en parken van steden als Quito en Bogotá.
Geluid
Een droog, zoemend dzziet en een reeks korte, droge tonen. In de vlucht maken de staartveren een hoorbaar knetterend of ratelend geluid, vooral bij duikvluchten van het mannetje.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Mannetje 23–26 cm inclusief de staart, vrouwtje 14–15 cm; de snavel is kort, dun, recht en zwart. Het mannetje is groen van boven, met een glinsterend groene keel en lichtere, groen gevlekte onderdelen. De zeer lange, diep gevorkte staart is zwart, met kleine groene punten aan de veren. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, dicht bezet met groene stippels, met een kortere, eveneens gevorkte, donkere staart. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De groenstaartkomeetkolibrie Lesbia nuna is kleiner, met een kortere, groen glanzende staart en een nog kortere snavel, en leeft meer aan bosranden. De langstaartnimf Aglaiocercus kingii heeft een bredere, blauw tot violet glanzende staart en is donkerder, en het vrouwtje heeft een roodbruine buik. De sapphokomeetkolibrie Sappho sparganurus leeft in Bolivia en heeft een roodkoperen staart.
Leefgebied
Struikrijke hellingen, droge dalen tussen de bergketens, hagen, akkerranden, parken en tuinen, plaatselijk struikrijk páramo en Polylepis-bosjes, ruwweg tussen 2500 en 4000 m. Bezoekt een grote verscheidenheid aan bloemen, ook van aangeplante struiken, en vangt kleine insecten. Het nest is een napje van plantenvezels en mos, vaak onder een overhang of in een dichte struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Oostelijke Cordillera, onder meer op de hoogvlakte van Bogotá, en in het zuiden in Nariño. In Ecuador in de dalen tussen de bergketens over de hele lengte van het land. In Peru in de Andes zuidwaarts tot Cuzco en Puno. In Bolivia alleen enkele meldingen. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In parken en tuinen van Quito en in de struikrijke dalen rond de stad, maar ook langs hagen en akkerranden in de Andes van Peru. Mannetjes zitten vaak op een vrijstaande tak of draad, met de lange staart naar beneden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een agrarisch en verstedelijkt landschap goed en heeft een groot verspreidingsgebied.
Wetenschappelijke naam
Lesbia victoriae | (Bourcier & Mulsant, 1846)
Bourcier & Mulsant beschreef de soort in 1846 als Trochilus Victoriae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lesbia werd in 1833 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks Lesbias, 'vrouw van Lesbos'. De soortnaam eert Marie Anne Victoire Mulsant, geboren Jacquetton (1777–1854), de moeder van de Franse ornitholoog Martial Mulsant, een van de beschrijvers. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).