Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Grote bekarde
Grote bekarde | Pachyramphus aglaiae
Rose-throated Becard | Cabezón degollado | Caneleiro-de-garganta-rosada
De grote bekarde is een bekarde van Mexico en Midden-Amerika, waarvan het mannetje een rozerode keelvlek heeft. In het gidsgebied is hij alleen bekend van enkele onbevestigde meldingen uit Ecuador; zijn gewone verspreidingsgebied ligt ver naar het noorden. Die meldingen berusten mogelijk op verwarring met andere bekardes.
Geluid
Een ijle, dalende fluittoon, tsiiieeuu, en zachte, kwetterende roepjes.
Opname: Zsombor Károlyi — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een grote kop en een dikke snavel. Het mannetje is donkergrijs van boven met een zwartachtige kap en lichter grijs van onder, met een rozerode vlek op de keel. Het vrouwtje heeft een donkergrijze kap, roodbruine bovendelen, kaneelkleurige onderdelen en een lichte kraag in de nek. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de roodkeelbekarde Pachyramphus minor uit het Amazonegebied heeft ook een roze keelvlek, maar is veel donkerder, bijna zwart; het vrouwtje heeft een grijze kop en rug. Het vrouwtje van de vale bekarde Pachyramphus homochrous ten westen van de Andes is kaneelkleurig met een donkerdere kruin en lijkt sterk op het vrouwtje van de grote bekarde. De kaneelbekarde Pachyramphus cinnamomeus is helder kaneelkleurig, met een lichte streep tussen oog en snavel.
Leefgebied
In het eigen verspreidingsgebied open bos, bosranden, oeverbos en half-open land met bomen, van zeeniveau tot in het lagere gebergte. Eet vooral insecten, die hij van bladeren pikt, en wat vruchten. Het nest is een grote, hangende bal van plantenmateriaal, vaak hoog aan een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen enkele meldingen uit Ecuador, die niet bevestigd zijn. Geen gevallen bekend uit Colombia, Peru, Bolivia of de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Arizona en Texas via Mexico tot in Costa Rica; noordelijke vogels trekken in de winter naar het zuiden.
Hoe en wanneer kijken
Een bekarde met een roze keel ten westen van de Andes vraagt om goede foto's en een zorgvuldige vergelijking met de vale bekarde en andere bekardes.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt in een groot gebied voor en verdraagt een gedeeltelijk ontboste omgeving.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus aglaiae | (de Lafresnaye, 1839)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1839 als Pachyrhynchus Aglaiae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam eert Aglaé Brelay, de echtgenote van de Franse groothandelaar, natuuronderzoeker en verzamelaar Charles Brelay (1792–1857). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Xalapa, Veracruz, Mexico.