Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grote cubavink
Grote cubavink | Tiaris olivaceus
Yellow-faced Grassquit | Tomeguín de la tierra | Tiziu-de-cara-amarela
De grote cubavink is een kleine, olijfgroene grondvink met bij het mannetje een helder gele wenkbrauwstreep en keel tegen een zwart gezicht en een zwarte borst. Hij leeft in grazige open plekken en weiland op de berghellingen. In het gidsgebied komt hij vooral in Colombia voor en bereikt hij het noordwesten van Ecuador.
Geluid
De zang is een dunne, droge, insectachtige triller, zoals tititititi, vaak vanaf een grasstengel of struikje gezongen. De roep is een zacht, hoog tsip.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een kleine, spitse, kegelvormige zwarte snavel. Het mannetje is olijfgroen van boven, met een gele wenkbrauwstreep, een gele vlek onder het oog en een gele keel; voorhoofd, teugel, wang en borst zijn zwart, de buik is grijsachtig olijf. De omvang van het zwart wisselt. Het vrouwtje is effen olijfgrijs, lichter van onderen, met een vage, geelachtige wenkbrauwstreep en keel. Jonge vogels lijken op het vrouwtje en zijn nog doffer.
Verwarringssoorten
De maskergrondvink Melanospiza bicolor mist het geel in het gezicht; het mannetje heeft een zwarte kop en onderzijde, en hij leeft in droog laagland aan de Caribische kust. De bruine grondvink Asemospiza obscura is bruiner, zonder geel, met een lichte ondersnavel. Vrouwtjes van de jacarinagors Volatinia jacarina zijn bruin met een gestreepte borst. Vrouwtjes van dikbekjes zoals het geelbuikdikbekje Sporophila nigricollis hebben een dikkere, rondere snavel.
Leefgebied
Grazige bosranden en open plekken, weiland met struiken, wegbermen, verlaten akkers en koffieplantages, vooral tussen ongeveer 1000 en 2300 m, plaatselijk lager. Eet vooral graszaden, die hij laag in het gras of op de grond zoekt, vaak in paren of kleine groepjes. Het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant, laag in een struik of graspol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes en de dalen tussen de bergketens, in de Sierra Nevada de Santa Marta en plaatselijk elders. In Ecuador alleen plaatselijk in het noordwesten, in het grensgebied met Colombia. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Panama, op de Grote Antillen en in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Colombia langs grazige wegbermen en weilanden met struiken op de middelste hoogten; mannetjes zingen vanaf een grasstengel of een laag struikje, vooral in de ochtend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van ontbossing en het ontstaan van grazige open plekken.
Wetenschappelijke naam
Tiaris olivaceus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Emberiza olivacea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tiaris werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks tiaris, van tiara, 'tiara, hoofdtooi'. De soortnaam is Nieuwlatijn olivaceus, 'olijfgroen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Hispaniola.