Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Maskergrondvink
Maskergrondvink | Melanospiza bicolor
Black-faced Grassquit | Semillero bicolor | Tiziu-de-cara-preta
De maskergrondvink is een kleine, donkere grondvink van droog, open laagland. Het mannetje heeft een zwarte kop en onderzijde en een olijfkleurige rug, het vrouwtje is effen grijsolijf. In het gidsgebied komt hij alleen in het noorden van Colombia voor, langs de Caribische kust.
Geluid
De zang is een kort, zoemend en sissend tsi-dzzzt, vaak gezongen tijdens een korte baltsvlucht waarbij het mannetje trillend met de vleugels opvliegt. De roep is een zacht tsip.
Opname: Francisco contreras — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een kleine, kegelvormige, zwartachtige snavel. Het mannetje heeft een zwarte kop, keel en borst die overgaan in een donkergrijze tot zwartachtige buik; rug, vleugels en staart zijn doffer olijfkleurig. Het vrouwtje en de jonge vogels zijn effen grijsachtig olijf, lichter en grijzer van onderen, zonder tekening, met een iets lichtere snavel. De seksen zijn dus verschillend.
Verwarringssoorten
De grote cubavink Tiaris olivaceus heeft bij beide seksen geel in het gezicht en leeft hoger op de berghellingen. De zwartborstgrondvink Asemospiza fuliginosa is bij het mannetje egaal roetzwart, ook op de rug, en leeft bij vochtig bos in de bergen. Vrouwtjes van de jacarinagors Volatinia jacarina zijn bruiner met een gestreepte borst, en vrouwtjes van dikbekjes Sporophila hebben een dikkere, rondere snavel.
Leefgebied
Droog struweel, grazige open plekken, wegbermen, akkerranden, tuinen en dorpen in het laagland, van zeeniveau tot ongeveer 1000 m. Eet graszaden en kleine zaden van kruiden, die hij op de grond of laag in het gras zoekt, vaak in paren of kleine groepjes. Het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant, laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het noorden, in het droge Caribische laagland van La Guajira, Magdalena en Atlántico, rond de Sierra Nevada de Santa Marta en plaatselijk in het lagere Magdalenadal. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden van Venezuela, op Trinidad en Tobago, de eilanden voor de Venezolaanse kust en in het Caribisch gebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs de Caribische kust van Colombia, bijvoorbeeld rond Santa Marta en in La Guajira, in droog struweel en grazige bermen; mannetjes vallen op door hun korte baltsvluchten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft in open, door de mens gevormd landschap en is binnen haar verspreidingsgebied algemeen.
Wetenschappelijke naam
Melanospiza bicolor | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Fringilla bicolor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Melanospiza werd in 1897 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn bicolor, 'tweekleurig', naar het zwart en olijfgroen van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahama's.