Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Oranjekoptangare
Oranjekoptangare | Thlypopsis sordida
Orange-headed Tanager | Tangara cabecinaranja | Saí-canário
De oranjekoptangare is een kleine, grijze tangare met een oranjegele kop, die vooral leeft in struweel en jong bos langs rivieren in het laagland ten oosten van de Andes. Hij zoekt in paartjes of kleine groepjes tussen het blad naar insecten, vaak in gemengde groepen. Hij is de meest wijdverbreide soort van het geslacht Thlypopsis en de enige die overwegend in het laagland voorkomt.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes. De zang is een korte, snelle reeks hoge, piepende tonen.
Opname: Guilherme Melo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een spitse, donkere snavel. Het mannetje heeft een warm oranjegele kruin en een gele teugel, keel en oogring; de bovendelen zijn grijs, de onderdelen lichtgrijs tot vuilwit, met een okerkleurige zweem op flanken en onderstaartdekveren. Het vrouwtje is doffer, met een gelere, minder oranje kop. Jongen zijn grijzer, met een vaag gele kop.
Verwarringssoorten
De taanbuiktangare Thlypopsis inornata heeft een roodbruine kop en taankleurige onderdelen, en leeft in de droge Marañón-vallei. De goudkaptangare Thlypopsis ruficeps heeft gele onderdelen en een olijfkleurige rug, en leeft hoger in de bergen. Het vrouwtje van de guiratangare Hemithraupis guira is olijfgroen met gele onderdelen, en leeft in het bladerdak van het bos.
Leefgebied
Struweel en jong bos op riviereilanden en oevers, bosranden, tuinen en secundaire groei, in het zuiden ook droog bos en savanne met boomgroepen; meestal onder 1000 m, in Bolivia plaatselijk tot ruwweg 2000 m in droge valleien. Zoekt tussen bladeren en twijgen naar insecten en eet ook kleine vruchten. Het nest is een open kom in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het oostelijke laagland, vooral langs grote rivieren. In Ecuador in het oosten, vooral op riviereilanden van de Napo en andere rivieren. In Peru in het oostelijke laagland en in de lagere dalen aan de voet van de Andes. In Bolivia wijdverbreid in het laagland en in valleien van de oostflank. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het struikgewas op riviereilanden en langs oevers in het Amazonelaagland, bijvoorbeeld vanaf een boot. Let op paartjes met een oranjegele kop die met gemengde groepen meetrekken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundaire groei en profiteert plaatselijk van open, struikrijk terrein.
Wetenschappelijke naam
Thlypopsis sordida | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als N[emosia] sordida; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thlypopsis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks thlupis, een onbekend klein vogeltje, met opsis, 'uiterlijk'. De soortnaam is Latijn sordidus, 'vuil, dof', naar het doffe verenkleed van de romp. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yuracarés, Cochabamba, Bolivia.