Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Haaksnavelkolibrie
Haaksnavelkolibrie | Eutoxeres aquila
White-tipped Sicklebill | Pico de hoz puntiblanco | Bico-de-foice-de-ponta-branca
De haaksnavelkolibrie dankt zijn naam aan de dikke, sterk sikkelvormig gebogen snavel, die past op de gebogen bloemen van heliconia's. Bij het drinken klemt hij zich vaak aan de bloem vast in plaats van ervoor te zweven. Hij leeft in de ondergroei van vochtig bos, vooral ten westen van de Andes, en komt ook voor aan de oostflank in het noorden van het gidsgebied.
Geluid
Een hoge, dunne tsiet, vaak in de vlucht; verder vrij stil.
Opname: Johan Chaves — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een dikke, sterk naar beneden gebogen snavel. De bovendelen zijn donkergroen. De onderdelen zijn wit met brede, zwartachtige lengtestrepen. De staart is breed en getrapt, groen met duidelijke witte punten aan alle pennen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodstaarthaaksnavelkolibrie Eutoxeres condamini heeft dezelfde snavel, maar kaneel- tot okerkleurige buitenste staartpennen en een blauwgroene halsvlek; hij leeft alleen aan de oostflank van de Andes. Heremietkolibries van het geslacht Phaethornis, zoals de groene heremietkolibrie Phaethornis guy, hebben een veel minder sterk gebogen snavel en een lange, spitse staart met witte middelste pennen.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig laaglandbos, voetheuvelbos en lager bergbos, vaak in ravijnen, langs beken en op hellingen met heliconia's, van het laagland tot ongeveer 2100 m, vooral in de heuvels en op de lagere hellingen. Bezoekt vooral bloemen van heliconia's en Centropogon en vangt kleine insecten en spinnen. Het nest hangt aan de onderkant van de punt van een groot blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland en op de westflank en de binnenhellingen van de Andes, en op de oostflank. In Ecuador op de westflank en in het westelijke laagland, en op de oostflank van de Andes. In Peru op de oostflank van de Andes in het noorden en midden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Costa Rica en Panama tot het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Wacht bij bloeiende heliconia's in ravijnen en langs beken in vochtig bos in het westen van Colombia en Ecuador. Vogels volgen een vaste route langs hun bloemen en verschijnen met tussenpozen opnieuw.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing in het laagland en op de lagere hellingen tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Eutoxeres aquila | (Bourcier, 1847)
Bourcier beschreef de soort in 1847 als Trochilus Aquila; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eutoxeres werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks eu, 'goed', en toxērēs, 'boogschutter, met een boog uitgerust' (van toxon, 'boog'), naar de sterk gebogen snavel. De soortnaam is Latijn aquila, 'arend', mogelijk afgeleid van aquilus, 'donker gekleurd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Omgeving van Bogotá, Colombia.