Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Roodstaarthaaksnavelkolibrie
Roodstaarthaaksnavelkolibrie | Eutoxeres condamini
Buff-tailed Sicklebill | Picohoz colicanela | Bico-de-foice-de-cauda-canela
De roodstaarthaaksnavelkolibrie heeft een sterk sikkelvormig gebogen snavel, waarmee hij de nectar bereikt in de gebogen bloemen van heliconia's en Centropogon. Anders dan de meeste kolibries klemt hij zich bij het drinken vaak aan de bloem vast in plaats van ervoor te zweven. Hij leeft in de ondergroei van bergbos en voetheuvelbos aan de oostflank van de Andes.
Geluid
Een hoge, dunne tsiet, vaak in de vlucht; verder vrij stil.
Opname: Paul Coopmans — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een dikke, sterk naar beneden gebogen snavel. De bovendelen zijn groen, met een blauwgroene vlek op de zijkant van de hals. De onderdelen zijn roomwit met brede, donkere lengtestrepen. De staart is breed en getrapt, met bronsgroene middelste pennen en kaneel- tot okerkleurige buitenste pennen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De haaksnavelkolibrie Eutoxeres aquila heeft dezelfde snavel, maar een groene staart met witte punten zonder okerkleur; hij leeft vooral ten westen van de Andes, maar ook aan de oostflank in Colombia, Ecuador en het noorden van Peru. Heremietkolibries van het geslacht Phaethornis hebben een veel minder sterk gebogen snavel en een lange, spitse staart met witte middelste pennen.
Leefgebied
Ondergroei en randen van vochtig bergbos en voetheuvelbos, vaak in ravijnen en langs beken met heliconia's, ruwweg tussen 600 en 2200 m. Bezoekt vooral bloemen van heliconia's en Centropogon en vangt kleine insecten en spinnen. Het nest hangt, zoals bij heremietkolibries, aan de onderkant van de punt van een groot blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Andes in het zuiden van het land. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru langs de hele oostflank van de Andes. In Bolivia op de oostflank van de Andes in het noorden en midden van het land. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Wacht bij bloeiende heliconia's langs beken en bosranden in de voetheuvels van de oostflank, bijvoorbeeld langs wegen die van de Andes naar het Amazonelaagland afdalen. Vogels volgen een vaste route langs hun bloemen en verschijnen met tussenpozen opnieuw.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing van de lagere hellingen tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Eutoxeres condamini | (Bourcier, 1851)
Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Condamini; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eutoxeres werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks eu, 'goed', en toxērēs, 'boogschutter, met een boog uitgerust' (van toxon, 'boog'), naar de sterk gebogen snavel. De soortnaam eert Charles-Marie de La Condamine (1701–1774), Frans wetenschapper die deelnam aan de geodetische expeditie naar Ecuador en daarna de Amazone afreisde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Archidona, Napo, Ecuador.