Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Indigoberghoningkruiper
Indigoberghoningkruiper | Diglossa indigotica
Indigo Flowerpiercer | Pinchaflor índigo | Fura-flor-índigo
De indigoberghoningkruiper is een kleine, helder indigoblauwe berghoningkruiper van het zeer vochtige bergbos van de Chocó, op de westflank van de Andes in Colombia en Ecuador. Hij leeft hoger in de bomen dan de meeste verwanten en trekt vaak mee met gemengde groepen tangaren.
Geluid
De zang is een hoge, dunne, snelle reeks sissende en tjirpende tonen; de roep is een fijn tsit.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Geheel helder indigoblauw, met zwarte teugels rond het rode oog en zwartachtige vleugels en staart met blauwe randen. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is soms iets doffer. Jongen zijn grijzer blauw.
Verwarringssoorten
De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is groter, met een breed zwart masker, en leeft meestal hoger. De goudoogberghoningkruiper Diglossa glauca is donkerder blauw, met een goudgeel oog, en leeft op de oostflank. De grijsblauwe berghoningkruiper Diglossa caerulescens is doffer grijsblauw. Blauwe dacnissen (Dacnis) hebben een rechte, spitse snavel zonder haakje.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van zeer vochtig, mosrijk bergbos op de Pacifische helling, meestal tussen ongeveer 700 en 2200 m. Zoekt in het middelste en hoge deel van de bomen, vaak in epifyten, naar nectar en insecten en trekt geregeld mee met gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de westflank van de Westelijke Andes, van Antioquia zuidwaarts tot Nariño. In Ecuador op de westflank van de Andes in het noordwesten, ongeveer zuidelijk tot Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in het nevelwoud van het noordwesten van Ecuador en in de Westelijke Andes van Colombia; let op een klein blauw vogeltje met een rood oog hoog in de bomen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt tot de Chocó-helling van de Andes, waar ontbossing een bedreiging vormt; de soort is plaatselijk vrij schaars.
Wetenschappelijke naam
Diglossa indigotica | Sclater, 1856
Sclater beschreef de soort in 1856 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van modern Latijn indigoticus, 'indigoblauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.