Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witflankberghoningkruiper
Witflankberghoningkruiper | Diglossa albilatera
White-sided Flowerpiercer | Pinchaflor flanquiblanco | Fura-flor-de-flanco-branco
De witflankberghoningkruiper is een kleine berghoningkruiper van bosranden en struweel in het nevelwoud van de noordelijke en centrale Andes. Mannetje en vrouwtje verschillen sterk, maar beide hebben een witte veerpluk op de flanken, die zichtbaar wordt als de vogel met de vleugels trekt. Hij zoekt vaak nectar in lage struiken.
Geluid
De zang is een dunne, hoge, trillende reeks tonen, vaak lang aangehouden; de roep is een fijn tsit.
Opname: Patricio Mena Valenzuela — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een fijne, opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Het mannetje is leigrijs tot zwartachtig, met een witte veerpluk op de flanken en witte ondervleugeldekveren. Het vrouwtje is olijfbruin van boven en lichter geelbruin van onderen, met dezelfde witte flankpluk. Jongen lijken op het vrouwtje, maar zijn vaag gestreept.
Verwarringssoorten
De zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis is groter en zwarter en heeft geen witte flankvlek. Het vrouwtje lijkt op het vrouwtje van de kleverberghoningkruiper Diglossa sittoides, dat van onderen geler is, met vage strepen, en geen witte flankpluk heeft. De grijsblauwe berghoningkruiper Diglossa caerulescens is egaal blauwgrijs, zonder witte flankvlek, en leeft vooral in de bomen in het bos.
Leefgebied
Bosranden, struikrijke open plekken, struweel en tuinen in het nevelwoud en het hogere bergbos, meestal tussen ongeveer 1800 en 3300 m. Zoekt nectar in lage struiken en bloemen aan bosranden en eet ook insecten. Het nest is een kom in een struik of tussen mos.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens en in de Sierra de Perijá. In Ecuador langs beide flanken van de Andes. In Peru langs de Andes, vooral op de oostflank, zuidwaarts tot ongeveer Cusco. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk aan de randen van nevelwoud en langs bergwegen bij bloeiende struiken; als de vogel met de vleugels trekt, wordt de witte flankpluk zichtbaar.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen en wijd verspreid; de soort verdraagt secundair bos en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Diglossa albilatera | de Lafresnaye, 1843
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en latus, 'zijde, flank': met witte flanken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.