Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Kastanjebuikcotinga
Kastanjebuikcotinga | Doliornis remseni
Chestnut-bellied Cotinga | Cotinga ventricastaña | Cotinga-de-barriga-castanha
De kastanjebuikcotinga is een donkere cotinga van het dwergbos aan de boomgrens in de noordelijke Andes, pas in 1994 voor de wetenschap beschreven. Hij leeft verspreid en plaatselijk op de overgang van nevelwoud naar páramo. Paren zitten vaak rustig in de top van een struik.
Geluid
Meestal stil. De roep is een raspende, enkele, op- en weer aflopende toon, ongeveer rrreh, met tussenpozen herhaald.
Opname: Juan Pablo López-O. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21 cm, met een vrij lange staart en een korte, donkere snavel. Het mannetje heeft een zwarte kruin en nek met een meestal verborgen, donker oranjerode kuif; de rest van de kop is donkergrijs. Bovendelen, vleugels en staart zijn zwartachtig, de borst is donkergrijs en buik, flanken en onderstaartdekveren zijn diep kastanjebruin. Het vrouwtje heeft een geheel donkergrijze kop met lichtere veerranden en is verder gelijk. De iris is donker roodbruin, snavel en poten zijn donker.
Verwarringssoorten
De roodkuifcotinga Ampelion rubrocristatus deelt het leefgebied, maar heeft een witachtige snavel met zwarte punt, een grijze buik met witte strepen op de onderstaartdekveren en een witte band over de onderkant van de staart. Sclaters cotinga Doliornis sclateri heeft alleen roodbruine onderstaartdekveren en leeft verder naar het zuiden, in het midden van Peru. De reuzenlijster Turdus fuscater is groter en bruiner, met een oranje snavel en oranje poten.
Leefgebied
Dwergbos, struweel en de bovenrand van nevelwoud aan en net onder de boomgrens, met aangrenzende páramo, in Ecuador ruwweg tussen 2900 en 3500 m, in Colombia tot 3700 m. Eet vooral vruchten, onder meer van maretakken, en daarnaast bladeren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in het zuiden, vooral in Putumayo en Nariño, met recentere meldingen uit de Centrale Cordillera (Quindío, Tolima). In Ecuador verspreid op de oostflank van de Andes, van het noorden tot aan de grens met Peru. In Peru alleen enkele meldingen of verwacht in het uiterste noorden, aan de grens met Ecuador. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs paden die de boomgrens kruisen, zoals in het nationaal park Podocarpus in Zuid-Ecuador, in de vroege ochtend naar paren die stil in de top van struiken zitten.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De soort leeft in een smalle hoogtezone die wordt aangetast door branden en beweiding van de páramo en de kap van het dwergbos; de stand is klein en versnipperd.
Wetenschappelijke naam
Doliornis remseni | Robbins, Rosenberg & Sornoza-Molina, 1994
Robbins, Rosenberg & Sornoza-Molina beschreef de soort in 1994 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Doliornis werd in 1874 ingevoerd door Taczanowski. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks dolios, 'listig', en ornis, 'vogel'. De soortnaam eert J. V. Remsen Jr., Amerikaans ornitholoog van Louisiana State University met veel onderzoek naar Andesvogels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro Mongus, Carchi, Ecuador.