Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Kleine grijze snip
Kleine grijze snip | Limnodromus griseus
Short-billed Dowitcher | Agujeta gris | Maçarico-de-costas-brancas
De kleine grijze snip is een gedrongen steltloper met een lange, rechte snavel, die broedt in de taiga en de moerassen van Alaska en Canada. Aan de Pacifische kust van Colombia, Ecuador en Peru is hij een talrijke wintergast op wadplaten en in mangroven. Groepen foerageren dicht opeen en prikken met snelle, verticale bewegingen in het slik.
Geluid
Een zacht, getrippeld tu-tu-tu, vaak in de vlucht; groepen laten een zacht gekwetter horen.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–29 cm, met een lange, rechte, donkere snavel en vrij korte, groengele poten. In winterkleed grijs op kop, hals, borst en bovendelen, met een lichte wenkbrauwstreep, een donkere oogstreep en een witte buik; de borst is vaak fijn gespikkeld. In broedkleed oranjebruin op hals en borst, met donkere vlekken op de borstzijden en een witte buik; de bovendelen zijn donker met roestbruine randen. Jonge vogels hebben warmbruine bovendelen en tertials met roestbruine binnentekening. In de vlucht een witte wig van de stuit tot op de rug. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grote grijze snip Limnodromus scolopaceus is vrijwel gelijk, maar roept een hoog, scherp kiek, heeft in broedkleed een geheel roodbruine buik en jonge vogels hebben effen grijze tertials; die soort zoekt vooral zoet water op en is in het gidsgebied zeldzaam. De kanoet Calidris canutus is gedrongener, met een veel kortere snavel. De rode grutto Limosa haemastica is groter en langpootiger, met een licht opgebogen, aan de basis roze snavel.
Leefgebied
Wadplaten, slikranden van mangroven, estuaria, lagunes, zoutpannen en garnalenkwekerijen aan de kust; zelden landinwaarts. Foerageert in dichte groepen en prikt diep in het slik naar wormen, schelpdiertjes, kreeftjes en insectenlarven. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een algemene wintergast aan de Pacifische kust en schaarser aan de Caribische kust. In Ecuador talrijk aan de kust, vooral rond de Golf van Guayaquil. In Peru langs de hele kust, het talrijkst in het noorden en naar het zuiden schaarser. Op de Galápagos een zeldzame gast. In Bolivia hooguit uitzonderlijk. Buiten het gidsgebied broedend in Alaska en Canada en overwinterend langs de kusten van de Verenigde Staten tot het noorden van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij laagwater op de wadplaten en in de garnalenkwekerijen rond de Golf van Guayaquil en bij Tumbes, waar van september tot april groepen van honderden vogels foerageren.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De stand is in de laatste decennia sterk afgenomen; als oorzaken gelden verlies en verstoring van wadplaten en kustmoerassen langs de trekroute en in de overwinteringsgebieden.
Wetenschappelijke naam
Limnodromus griseus | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Scolopax grisea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Limnodromus werd in 1833 ingevoerd door Wied-Neuwied. De geslachtsnaam combineert Grieks limnē, 'moeras', met -dromos, 'renner'. De soortnaam is Middeleeuws Latijn griseus, 'grijs'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Long Island, New York, Verenigde Staten.