Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Kleine kokmeeuw
Kleine kokmeeuw | Chroicocephalus philadelphia
Bonaparte's Gull | Gaviota de Bonaparte | Gaivota-de-bonaparte
De kleine kokmeeuw is een kleine, licht vliegende meeuw van de boreale bossen van Noord-Amerika, die overwintert langs de kusten van de Verenigde Staten en Mexico. Zuidelijker wordt hij zelden gezien. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een droog, raspend krrr of gerr, wat sternachtig.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
31–34 cm, een kleine meeuw met een dunne, zwarte snavel en roze poten. Volwassen vogels hebben een lichtgrijze mantel en een witte voorrand van de buitenvleugel met een smalle zwarte achterrand aan de vleugelpunt; de ondervleugel is licht. In broedkleed een zwartgrijze kap; in winterkleed een witte kop met een donkere oorvlek. Jonge vogels en vogels in de eerste winter hebben een donkere band over de bovenvleugel en een zwarte staartband. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kokmeeuw Chroicocephalus ridibundus is groter, met een rode of roodachtige snavel en een donkere onderkant van de handpennen. De grijskopmeeuw Chroicocephalus cirrocephalus is groter, met een lichte iris, een rode snavel en veel zwart in de vleugelpunt. De vorkstaartmeeuw Xema sabini heeft een zwarte buitenvleugel met een witte driehoek en een gevorkte staart.
Leefgebied
Estuaria, lagunes, havens en kustwater; in Noord-Amerika ook grote meren. Vangt kleine vis en ongewervelden al vliegend van het wateroppervlak of al zwemmend. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast aan de kust; de eerste waarneming voor Ecuador en Zuid-Amerika dateert van november 2013. Broedt in de boreale bossen van Alaska en Canada en overwintert langs de kusten van de Verenigde Staten, Mexico en het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt op tussen groepen Franklins meeuwen, lachmeeuwen en sterns op estuaria en in havens aan de kust in de noordelijke winter; let op de kleine bouw, de dunne zwarte snavel en de witte voorrand van de buitenvleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is groot en vrij stabiel.
Wetenschappelijke naam
Chroicocephalus philadelphia | (Ord, 1815)
Ord beschreef de soort in 1815 als Sterna Philadelphia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chroicocephalus werd in 1836 ingevoerd door Eyton. De geslachtsnaam komt van Grieks khrōikos, 'gekleurd', en -kephalos, 'met een kop', naar de gekleurde kop in het broedkleed. De soortnaam verwijst naar Philadelphia in Pennsylvania, waar het type vandaan kwam. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Philadelphia, Pennsylvania, Verenigde Staten.