Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Kokmeeuw
Kokmeeuw | Chroicocephalus ridibundus
Black-headed Gull | Gaviota reidora | Gaivota-de-cabeça-preta
De kokmeeuw is een van de talrijkste meeuwen van Europa en Azië en broedt in kleine aantallen ook in het noordoosten van Noord-Amerika. Vogels uit die streken bereiken soms het Caribisch gebied. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een schor, krassend kree-ah en korte, kakelende roepen.
Opname: David Bissett — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
35–39 cm, met een vrij dunne, donkerrode snavel en rode poten. Volwassen vogels hebben een lichtgrijze mantel, een witte voorrand van de buitenvleugel en een zwarte vleugelpunt; de onderkant van de handpennen is donkergrijs. In broedkleed een chocoladebruine kap die niet tot in de nek reikt, met een smalle witte oogring; in winterkleed een witte kop met een donkere oorvlek. Jonge vogels hebben bruine vlekken op de bovenvleugel, een zwarte staartband en een oranjeachtige snavel met een donkere punt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kleine kokmeeuw Chroicocephalus philadelphia is kleiner, met een zwarte snavel en een lichte onderkant van de handpennen. De grijskopmeeuw Chroicocephalus cirrocephalus is groter, met een lichte iris, in broedkleed een lichtgrijze kap en meer zwart in de vleugelpunt. De Patagonische kokmeeuw Chroicocephalus maculipennis heeft een witte vlek in de zwarte vleugelpunt en een donkere iris met een witte oogring.
Leefgebied
Kusten, estuaria, havens, vuilnisbelten en meren in het laagland. Eet een breed scala aan voedsel: insecten, wormen, kleine vis en afval, vaak in groepen met andere meeuwen. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met enkele waarnemingen aan de kust. Broedt in Europa, Azië en in kleine aantallen in het noordoosten van Noord-Amerika; overwintert zuidelijk tot Afrika, Zuid-Azië en het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt vooral op tussen groepen lachmeeuwen en Franklins meeuwen in havens en estuaria aan de kust; let op de rode snavel en poten en de donkere onderkant van de handpennen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is zeer groot, al nemen de aantallen in delen van Europa af.
Wetenschappelijke naam
Chroicocephalus ridibundus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Larus ridibundus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chroicocephalus werd in 1836 ingevoerd door Eyton. De geslachtsnaam komt van Grieks khrōikos, 'gekleurd', en -kephalos, 'met een kop', naar de gekleurde kop in het broedkleed. De soortnaam is Latijn ridibundus, 'lachend', naar de roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Europese zeeën.