Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Patagonische kokmeeuw
Patagonische kokmeeuw | Chroicocephalus maculipennis
Brown-hooded Gull | Gaviota cáhuil | Gaivota-maria-velha
De Patagonische kokmeeuw is de algemeenste kapmeeuw van het zuiden van Zuid-Amerika, van Chili en Argentinië tot het zuiden van Brazilië. Buiten de broedtijd trekken vogels noordwaarts langs beide kusten. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een schel, krassend kee-ah en lachende, kakelende roepen.
Opname: Bernard BOUSQUET — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
35–38 cm, met een donkerrode snavel en rode poten en een donkere iris met smalle witte halve oogringen. Volwassen vogels hebben een lichtgrijze mantel en een witte buitenvleugel met een zwarte achterrand en witte spiegels in de zwarte vleugelpunt. In broedkleed een donker chocoladebruine kap die verder naar achteren reikt dan bij de kokmeeuw; in winterkleed een witte kop met een donkere oorvlek. Jonge vogels hebben een bruingevlekte bovenvleugel, een zwarte staartband en een lichte snavel met een donkere punt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Andesmeeuw Chroicocephalus serranus is groter en forser, met een zwartere kap en een grote witte wig in de vleugelpunt, en leeft vooral in het hooggebergte. De kokmeeuw Chroicocephalus ridibundus is iets kleiner, met een kleinere kap en geen witte spiegels in de vleugelpunt. De grijskopmeeuw Chroicocephalus cirrocephalus heeft een lichte iris en in broedkleed een lichtgrijze kap.
Leefgebied
Kusten, estuaria, havens, meren, rivieren en akkers in het laagland; volgt ploegende tractoren en zoekt op vuilnisbelten. Eet insecten, wormen, kleine vis en afval. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met enkele waarnemingen in Peru. Broedt in Chili, Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië; buiten de broedtijd noordwaarts langs de kust van Chili en de Atlantische kust.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt vooral op tussen groepen Andesmeeuwen en grijskopmeeuwen aan de zuidkust van Peru, vooral in de zuidelijke winter; let op de kleinere bouw, de chocoladebruine kap en de witte spiegels in de vleugelpunt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert plaatselijk van landbouw en afval rond steden.
Wetenschappelijke naam
Chroicocephalus maculipennis | (Lichtenstein, 1823)
Lichtenstein beschreef de soort in 1823 als Larus maculipennis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chroicocephalus werd in 1836 ingevoerd door Eyton. De geslachtsnaam komt van Grieks khrōikos, 'gekleurd', en -kephalos, 'met een kop', naar de gekleurde kop in het broedkleed. De soortnaam komt van Latijn macula, 'vlek', en penna, 'veer', naar de getekende vleugelpunten. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Montevideo, Uruguay.