Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Zilvermeeuw
Zilvermeeuw | Larus argentatus
European Herring Gull | Gaviota argéntea | Gaivota-prateada-europeia
De zilvermeeuw is de algemene grote, grijsruggige meeuw van de kusten van Noordwest-Europa. Vogels uit die streken steken soms de Atlantische Oceaan over en zijn als dwaalgast vastgesteld in Noord-Amerika en het Caribisch gebied. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast bekend; de herkenning van zulke vogels is niet altijd zeker.
Geluid
Een luid, lachend kjauw-kjauw-kjauw en een kort ga-ga-ga. Dwaalgasten laten zich zelden horen.
Opname: Sam Hambly — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
55–64 cm, een grote, zware meeuw met een forse snavel en roze poten. Volwassen vogels hebben een lichtgrijze mantel, zwarte vleugelpunten met witte vlekken, een gele snavel met een rode vlek op de ondersnavel en een lichte iris; in winterkleed is de kop grijsbruin gestreept. Onvolwassen vogels zijn bruin gevlekt, met een lichte stuit, een witte staartbasis met een donkere staartband en een donkere snavel. Het volwassen kleed wordt pas na ongeveer vier jaar bereikt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse zilvermeeuw Larus smithsonianus lijkt sterk en is in het gidsgebied de waarschijnlijker soort; onvolwassen vogels zijn egaler grijsbruin, met een donkerder stuit en een vrijwel geheel donkere staart. De kleine mantelmeeuw Larus fuscus heeft een donkergrijze mantel en gele poten. De kelpmeeuw Larus dominicanus heeft als volwassen vogel een zwartbruine mantel. De ringsnavelmeeuw Larus delawarensis is duidelijk kleiner, met een kortere snavel.
Leefgebied
Kusten, estuaria, havens en vuilnisbelten. Eet vis, ongewervelden, aas en afval. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met hooguit enkele waarnemingen aan de kust. Broedt in Noordwest- en Noord-Europa; overwintert grotendeels in en rond het broedgebied. Dwaalt zelden naar Noord-Amerika en het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast is alleen te vinden tussen groepen grote meeuwen in havens, estuaria en bij vuilnisbelten aan de kust. Goede foto's van stuit, staart en vleugel zijn nodig om de soort van de Amerikaanse zilvermeeuw te onderscheiden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot, maar in delen van Europa sterk afgenomen.
Wetenschappelijke naam
Larus argentatus | Pontoppidan, 1763
Pontoppidan beschreef de soort in 1763 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks laros of Latijn larus, een woord voor een meeuw of een andere grote zeevogel. De soortnaam komt van Latijn argentatus, 'verzilverd', naar de zilvergrijze mantel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Christiansø, Denemarken.