Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Dougalls stern
Dougalls stern | Sterna dougallii
Roseate Tern | Charrán rosado | Trinta-réis-róseo
Dougalls stern is een zeer lichte, middelgrote stern met lange, witte staartpennen, die broedt op tropische en gematigde kusten in grote delen van de wereld. Het dichtstbijzijnde broedgebied ligt in het Caraïbisch gebied. In het gidsgebied is hij een zeer zeldzame dwaalgast, waarvan slechts enkele meldingen bekend zijn.
Geluid
Een tweelettergrepig tjoe-wiek en een raspend aaach, anders van klank dan de roep van de visdief.
Opname: Paul Kelly — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–41 cm inclusief de zeer lange staartpennen, die in zit ver achter de vleugelpunten uitsteken. De bovendelen zijn zeer licht zilvergrijs, lichter dan bij verwante sterns, en de onderdelen zijn wit, in broedkleed met een roze waas. In broedkleed zijn de kap zwart en de snavel zwart, in de loop van het broedseizoen met een rode basis; de poten zijn rood. In de vlucht ondiepe, snelle vleugelslagen en van boven alleen de buitenste twee of drie handpennen donker. Buiten de broedtijd zijn het voorhoofd wit en de snavel zwart. Jonge vogels hebben een donkere kruin, een zwarte snavel, donker geschubde bovendelen en zwartachtige poten. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De visdief Sterna hirundo is grijzer van boven, met kortere staartpennen, een donkere wig in de handpennen en in broedkleed een rode snavel met zwarte punt. De noordse stern Sterna paradisaea is grijzer, met een korte, geheel rode snavel en grijze onderdelen in broedkleed. De grote stern Thalasseus sandvicensis is groter, met een kuif, een kortere staart en een zwarte snavel met gele punt.
Leefgebied
Een uitgesproken zeestern die foerageert boven helder kustwater en vaak van grotere hoogte duikt dan de visdief, soms tot ver onder het oppervlak. Broedt in kolonies op kleine eilanden met rotsen en lage begroeiing; het nest ligt vaak beschut tussen stenen of planten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied een zeer zeldzame dwaalgast; de schaarse meldingen komen uit het noorden van het gidsgebied. Geen geregelde soort in Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia of op de Galápagos. Broedt verspreid in het noordoosten van Noord-Amerika, het Caraïbisch gebied, Europa, Afrika, de Indische Oceaan, Zuidoost-Azië en Australië; Caraïbische en Noord-Amerikaanse vogels overwinteren vooral langs de kust van het noorden en oosten van Zuid-Amerika, met name in Brazilië.
Hoe en wanneer kijken
Een zeer lichte stern met lange witte staartpennen tussen visdieven aan de kust is het nagaan waard; documenteer een waarneming met foto's van snavel, vleugel en staart.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar plaatselijk afgenomen. De Noord-Amerikaanse stand, die in Brazilië overwintert, is klein, en kolonies zijn gevoelig voor verstoring, predatie en vangst in het overwinteringsgebied.
Wetenschappelijke naam
Sterna dougallii | Montagu, 1813
Montagu beschreef de soort in 1813 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sterna werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Oudengels stearn, een woord voor een stern; de Friezen hadden een vergelijkbaar woord. De soortnaam eert Peter McDougall (1777–1814), Schots arts en verzamelaar. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cumbrae-eilanden, Firth of Clyde, Schotland.