Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Forsters stern
Forsters stern | Sterna forsteri
Forster's Tern | Charrán de Forster | Trinta-réis-de-forster
Forsters stern is een middelgrote stern van moerassen en kustwateren in Noord-Amerika, die overwintert van de Verenigde Staten tot in Midden-Amerika. In het gidsgebied is hij een zeer zeldzame dwaalgast, waarvan slechts enkele meldingen bekend zijn. In winterkleed is hij te herkennen aan een afgebakend zwart oogmasker op een verder witte kop.
Geluid
Een lage, schorre kjerr, ruwer en lager dan bij de visdief, en een korte kit.
Opname: Valerie Heemstra — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–36 cm, met een vrij lange staart met lange, grijze buitenste staartpennen, en lange poten. In winterkleed is de kop wit met een afgebakend zwart masker rond en achter het oog, de snavel zwart en de poten oranjeachtig. De bovendelen en de bovenkant van de vleugels zijn lichtgrijs, de handpennen zilverwit en lichter dan de rug; de onderdelen zijn wit. In broedkleed heeft hij een volledig zwarte kap en een oranje snavel met zwarte punt. Jonge vogels hebben een bruinig getinte kruin en mantel en een donkere staartpunt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De visdief Sterna hirundo heeft in winterkleed een zwarte achterkruin die tot in de nek doorloopt, een donkere band langs de voorrand van de vleugel en donkere buitenste handpennen. Trudeaus stern Sterna trudeaui heeft een vergelijkbaar masker, maar grijze onderdelen en een gele snavel met zwarte band; in het gidsgebied komt hij alleen in Peru voor. De noordse stern Sterna paradisaea heeft kortere poten, een kleinere snavel en in winterkleed een zwarte achterkruin.
Leefgebied
In het overwinteringsgebied lagunes, estuaria, zoutpannen en beschutte kustwateren, ook zoetwatermeren. Stoot van geringe hoogte naar kleine vissen en vangt ook insecten in de vlucht. Broedt in zoet- en zoutwatermoerassen in Noord-Amerika, met nesten op drijvende vegetatie of op hopen plantenresten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied een zeer zeldzame dwaalgast; de schaarse meldingen komen uit het noorden van het gidsgebied. Geen geregelde soort in Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia of op de Galápagos. Broedt in het binnenland en langs de kusten van Noord-Amerika en overwintert van de Verenigde Staten tot Midden-Amerika en het Caraïbisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Een stern met een zwart oogmasker tussen visdieven aan de kust in de noordelijke winter is het nagaan waard; let op de zilverwitte handpennen, het afgebakende masker en de lange poten. Documenteer een waarneming met foto's.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand in Noord-Amerika is redelijk stabiel; de soort is afhankelijk van moerassen, die plaatselijk verdwijnen.
Wetenschappelijke naam
Sterna forsteri | Nuttall, 1834
Nuttall beschreef de soort in 1834 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sterna werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Oudengels stearn, een woord voor een stern; de Friezen hadden een vergelijkbaar woord. De soortnaam eert Johann Reinhold Forster (1729–1798), Duits natuuronderzoeker die als eerste opperde dat deze stern van de visdief verschilt. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Saskatchewan-rivier tussen Cumberland House en het Winnipegmeer, Canada.