Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Kleine langstaartmuisspecht
Kleine langstaartmuisspecht | Deconychura typica
Piping Long-tailed Woodcreeper | Trepatroncos colilargo pequeño | Arapaçu-rabudo-pequeno
De kleine langstaartmuisspecht is de noordelijkste van de drie langstaartmuisspechten, die vroeger als één soort golden. Hij leeft van Midden-Amerika tot het noordwesten van Colombia. Het is een slanke, eenvoudig getekende muisspecht met een lange staart, die schuw door het binnenste van vochtig bos trekt.
Geluid
De zang is een reeks hoge, heldere, pijpende fluittonen, waaraan de Engelse naam verwijst. De roep is een kort, scherp tsjiet.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
18–20 cm, slank, met een dunne, rechte snavel en een lange, stijve, roodbruine staart. De bovendelen zijn olijfbruin, vleugels, stuit en staart roodbruin. Een smalle, geelbruine wenkbrauwstreep loopt achter het oog. De keel is geelbruin, kruin en borst zijn fijn geelbruin gestreept of gevlekt op een olijfbruine ondergrond; de buik is effen. Mannetjes zijn iets groter dan vrouwtjes, verder zijn de seksen gelijk.
Verwarringssoorten
De wigsnavelmuisspecht Glyphorynchus spirurus is veel kleiner, met een korte, wigvormige snavel. De grijswangmuisspecht Dendrocincla fuliginosa is groter en forser, zonder strepen op borst en kruin, met een grijze wang. De grijze muisspecht Sittasomus griseicapillus heeft een effen grijsolijfkleurige kop en borst en een kortere staart. Andere muisspechten in hetzelfde bos, zoals Xiphorhynchus, hebben een langere, zwaardere snavel en duidelijker strepen.
Leefgebied
Het binnenste van vochtig laagland- en voetheuvelbos en lager bergbos, ook ouder secundair bos, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Klimt langs stammen in de onderste en middelste lagen en zoekt insecten en spinnen in schors en mos, vaak in gemengde groepen. Het nest ligt in een holte of spleet in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het noordwesten, in het noordelijke deel van het Pacifische laagland en de Chocó, rond de Golf van Urabá en in de noordelijke voetheuvels van de Andes. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in het binnenste van vochtig bos in het noordwesten van Colombia en let op een slanke muisspecht met een lange staart die laag langs stammen klimt. De pijpende zang klinkt vooral in de vroege ochtend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft in ongestoord bos en verdwijnt waar het bos wordt gekapt; in het noordwesten van Colombia is veel laaglandbos verdwenen.
Wetenschappelijke naam
Deconychura typica | Cherrie, 1891
Cherrie beschreef de soort in 1891 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Deconychura voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks deka, 'tien', onux, 'klauw', en oura, 'staart'. Cherrie meende dat de soort tien staartveren had met stijve, uitstekende schachtpunten; later bleek het er twaalf te zijn. De soortnaam komt van Latijn typicus, 'typisch', omdat dit de typesoort van het geslacht is. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pozo Azul de Pirrís, Costa Rica.