Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Kleine stekelkruin
Kleine stekelkruin | Phacellodomus sibilatrix
Little Thornbird | Espinero chico | João-de-pau-pequeno
De kleine stekelkruin is de kleinste stekelkruin, een grijsbruine ovenvogel van het droge Chacobos. Hij heeft een roodbruin voorhoofd en een roodbruine schoudervlek. In het gidsgebied komt hij alleen in het uiterste zuidoosten van Bolivia voor.
Geluid
Een snelle, hoge reeks tonen, vaak als duet, dunner dan bij grotere stekelkruinen. De roep is een kort tsjip.
Opname: Franco Vushurovich — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, rechte snavel en een vrij lange, afgeronde staart. Het voorhoofd is roodbruin, de bovendelen zijn grijsbruin. De kleine vleugeldekveren vormen een roodbruine schoudervlek. Een vage, lichte wenkbrauwstreep. De onderdelen zijn vuilwit, op de flanken bleek geelbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodkapstekelkruin Phacellodomus rufifrons is groter, zonder roodbruine schoudervlek, en leeft verder naar het noorden in Bolivia. De streepkruinstekelstaart Cranioleuca pyrrhophia heeft een gestreepte kruin en een duidelijke witte wenkbrauwstreep. De kortsnavelcanastero Asthenes baeri heeft een oranje kinvlek en een roodbruine staart.
Leefgebied
Droog Chacobos, doornstruweel en bosjes in weiland, in het laagland onder ongeveer 600 m. Zoekt insecten in het buitenste gebladerte van struiken en lage bomen. Het nest is een vrij kleine stapel doornige takken met meerdere kamers, aan de uiteinden van takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Bolivia: plaatselijk in de Chaco in het uiterste zuidoosten, in Tarija en het zuiden van Chuquisaca. Buiten het gidsgebied in het westen van Paraguay, het noorden van Argentinië en Uruguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in het open Chacobos van het uiterste zuidoosten van Bolivia naar kleine takkennesten aan de buitenste takken van doornige bomen; de vogels laten vaak hun snelle duet horen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De Chaco wordt snel ontgonnen voor landbouw en veeteelt.
Wetenschappelijke naam
Phacellodomus sibilatrix | Sclater, 1879
Sclater beschreef de soort in 1879 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phacellodomus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks phakellos, 'bundel twijgen', en domos, 'huis', naar de grote takkennesten. De soortnaam sibilatrix is Latijn voor 'fluitster', van sibilare, 'fluiten'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Córdoba, Argentinië (vermoedelijk).