Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Kleine zonnekolibrie
Kleine zonnekolibrie | Heliangelus micraster
Flame-throated Sunangel | Solángel chico | Anjo-do-sol-de-garganta-flamejante
De kleine zonnekolibrie is een kleine, donkere zonnekolibrie van het mossige bergbos op de oostflank van de Andes in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru. Het mannetje heeft een glinsterend geeloranje tot roodoranje keelvlek, waaraan de soort haar Engelse naam ontleent. Hij lijkt sterk op de toermalijnzonnekolibrie, die noordelijker leeft.
Geluid
Een herhaalde droge djit of een raspender drrt.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een korte, rechte, zwartachtige snavel en een donker staalblauwe, licht gevorkte staart. Beide seksen zijn donker glanzend groen van boven en op de onderborst, met een grijzige buik en een bijna witte anaalstreek. Het mannetje heeft een glinsterend blauwgroen voorhoofdsvlekje, een donker paarsblauwe kin en een glinsterend geeloranje keelvlek met een smaragdgroene rand; bij de vorm cutervensis uit Cajamarca is de keel roodoranje. Het vrouwtje mist het voorhoofdsvlekje; haar kin is zwartachtig en haar keel wit met groene tot donkergrijze spikkels, soms met een paar roodoranje veertjes.
Verwarringssoorten
De toermalijnzonnekolibrie Heliangelus exortis heeft een roze keel en leeft noordelijker, tot in Morona-Santiago; de vrouwtjes verschillen vrijwel alleen in verspreiding. De violetkeelzonnekolibrie Heliangelus viola is groter, met een diepviolette keel, en leeft vooral in drogere, open streken op de westflank. De amethistzonnekolibrie Heliangelus amethysticollis heeft een rozepaarse keel en een lichte borstband. De oranjekeelzonnekolibrie Heliangelus mavors, met een oranje keel en oranjebruine onderkant, leeft in Colombia en Venezuela.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van dicht, mossig bergbos en dwergbos, meestal tussen ongeveer 2300 en 3400 m, soms tot 1500 m. Verdedigt een voedselterritorium, haalt nectar meestal hangend aan een bloem op lage tot middelhoge hoogte en vangt insecten vanaf een zitplaats en van bladeren. Vrouwtjes foerageren vaker in struikrijke weiden. Na het broedseizoen zijn er kleine verplaatsingen in de hoogte. In Ecuador broedt hij van januari tot mei; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador op de oostflank van de Andes in het zuidoosten, van Morona-Santiago tot Zamora-Chinchipe. In Peru in het noorden, onder meer in Cajamarca (de vorm cutervensis). Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het hoge nevelwoud en dwergbos van Zamora-Chinchipe in het zuiden van Ecuador, bij bloeiende struiken langs bosranden en open plekken. Het mannetje zit vaak op een vaste uitkijkpost bij zijn bloemen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is vrij klein; ontbossing en branden in het hooggebergte tasten het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Heliangelus micraster | Gould, 1872
Gould beschreef de soort in 1872 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Heliangelus werd in 1848 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met angelos, 'engel'. De soortnaam combineert Grieks mikros, 'klein', met astēr, 'ster'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Lucas, Loja, Ecuador.