Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Violetkeelzonnekolibrie
Violetkeelzonnekolibrie | Heliangelus viola
Purple-throated Sunangel | Solángel gorgipúrpura | Anjo-do-sol-de-garganta-roxa
De violetkeelzonnekolibrie is een betrekkelijk grote, groene zonnekolibrie van het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru, met een diepviolette keel en een lange, gevorkte staart. Hij leeft in bosranden, elzenbosjes en struikrijk terrein en komt ook in tuinen en eucalyptusaanplant. Plaatselijk is hij sterk afhankelijk van de bloemen van de ingevoerde eucalyptus.
Geluid
Een losse reeks korte, droge trillers en een herhaalde, gerekte, zoemende roep.
Opname: Leonardo Ordóñez-Delgado — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, rechte, zwartachtige snavel en een vrij lange, gevorkte staart met glanzend groene middelste en zwartachtige buitenste veren. Het mannetje is glanzend groen van boven en op de buik, met een glinsterend blauwgroen voorhoofdsvlekje, een diepviolette, glinsterende keelvlek en daaronder een blauwgroene borstband. Het vrouwtje heeft dezelfde groene kleur en staart, maar mist het voorhoofdsvlekje en de violette keel; haar keel is roodbruin tot gebroken wit met bronsgroene spikkels. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De amethistzonnekolibrie Heliangelus amethysticollis is kleiner, met een rozepaarse keel boven een kaneelkleurige of witachtige band en een vaalgele buik, en leeft in vochtiger bos op de oostflank. De kleine zonnekolibrie Heliangelus micraster is kleiner, met een oranje keel. De gekraagde zonnekolibrie Heliangelus strophianus heeft een witte borstband en leeft noordelijker. De Goulds violetoorkolibrie Colibri coruscans is groter, met een violette oorvlek en een donkere staartband.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van nevelwoud en secundair bos, elzenbos (Alnus), struikrijke hellingen, heggen en tuinen, tussen ongeveer 2150 en 3000 m. Voedt zich met nectar en insecten, die hij vanaf een zitplaats en van bladeren vangt. In delen van Ecuador is hij sterk afhankelijk van de ingevoerde Eucalyptus globulus, en zijn verspreiding volgt daar de hoogtegrenzen van die boom. Broedt van oktober tot januari; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in de Andes van het zuiden van het land, van ongeveer Azuay tot Loja. In Peru in het noorden, zuidwaarts tot Cajamarca en Amazonas. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond Cuenca en Loja in het zuiden van Ecuador, in tuinen, heggen en eucalyptusbosjes, en bij bloeiende struiken langs bosranden. Een mannetje bezet vaak een vaste zitplaats boven een bloeiende struik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een door de mens veranderd landschap en profiteert plaatselijk van eucalyptusaanplant.
Wetenschappelijke naam
Heliangelus viola | (Gould, 1853)
Gould beschreef de soort in 1853 als Heliotrypha viola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliangelus werd in 1848 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met angelos, 'engel'. De soortnaam is Latijn viola, 'viooltje' of 'violet', naar de paarse keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Marañón.