Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Kortstaartboself
Kortstaartboself | Myrmia micrura
Short-tailed Woodstar | Estrellita colicorta | Estrelinha-de-cauda-curta
De kortstaartboself is een van de kleinste kolibries van het gidsgebied, met een staart die nauwelijks voorbij de onderstaartdekveren uitsteekt. Hij leeft in het droge struweel en de tuinen van het Tumbes-gebied in het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru. In de vlucht lijkt hij eerder op een groot insect dan op een vogel.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes en een zacht, droog gekwetter.
Opname: Paul Coopmans — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
6–7 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel en een zeer korte staart. Het mannetje is grijsgroen van boven, met een glinsterend violette tot paarse keel; de rest van de onderkant is witachtig met grijsgroene flanken. De korte staart is donker, met witte toppen aan de buitenste veren. Het vrouwtje heeft geen gekleurde keel en is van onderen vaal witachtig tot lichtbruin, met een donkere oorvlek en eveneens een korte staart met witte toppen.
Verwarringssoorten
De purperkraagkolibrie Myrtis fanny heeft een langere, gevorkte staart, bij het mannetje een blauwgroene keel met purperen kraag, en leeft vooral hoger op de hellingen. De kleine boself Chaetocercus bombus en de esmeraldasboself Chaetocercus berlepschi hebben een witte borstband, roestkleurige flanken of stuit en een langere staart. Vrouwtjes van de Peruaanse schaarstaartkolibrie Thaumastura cora hebben een langere staart met een duidelijke zwarte band.
Leefgebied
Droog struweel, droog bos met cactussen, woestijnachtig land met struiken, akkerranden en tuinen, van zeeniveau tot ongeveer 750 m, plaatselijk hoger. Foerageert meestal laag aan kleine bloemen van struiken en kruiden en vangt kleine insecten. Het nest is een zeer klein napje van plantenpluis op een dun takje in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge westelijke laagland, vooral in Manabí, Santa Elena, Guayas, El Oro en het laagland van Loja. In Peru in het noordwesten, in Tumbes, Piura, Lambayeque en La Libertad. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het droge struweel en de tuinen langs de kust van het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru, en kijk naar lage bloeiende struiken. Let op een minuscule kolibrie zonder zichtbare staart.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een klein verspreidingsgebied, maar komt ook in door de mens veranderd land en tuinen voor.
Wetenschappelijke naam
Myrmia micrura | (Gould, 1854)
Gould beschreef de soort in 1854 als Calothorax micrurus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmia werd in 1876 ingevoerd door Mulsant. De geslachtsnaam komt van Grieks muron, 'bekoorlijk, zoet', en muia, 'vlieg', dus een zeer klein vogeltje. De soortnaam combineert Grieks mikros, 'klein', met oura, 'staart', naar de korte staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.