Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Purperkraagkolibrie
Purperkraagkolibrie | Myrtis fanny
Purple-collared Woodstar | Estrellita gargantillada | Estrelinha-de-colar-roxo
De purperkraagkolibrie is een kleine kolibrie van de droge dalen en de westflank van de Andes, van het zuiden van Ecuador tot het zuiden van Peru. Het mannetje heeft een glinsterend blauwgroene keel met daaronder een smalle purperen kraag. Hij komt veel voor in tuinen, heggen en akkerranden in droge berggebieden.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes en een zacht, droog geratel.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7–9 cm, met een korte, licht gebogen, zwarte snavel en een gevorkte staart. Het mannetje is groen van boven en heeft een wit vlekje achter het oog. De keel is glinsterend turquoise tot blauwgroen, aan de onderkant afgezet met een smalle, glinsterend purperen band; de rest van de onderkant is grijswit met groenige flanken. De staart is donker en gevorkt. Het vrouwtje heeft een kaneelkleurige tot lichtbruine onderkant, een donkere oorvlek en een afgeronde staart met een zwarte band en witte toppen.
Verwarringssoorten
De kortstaartboself Myrmia micrura heeft een zeer korte staart en bij het mannetje een violette keel zonder kraag; hij leeft vooral in het kustlaagland. Het mannetje van de Peruaanse schaarstaartkolibrie Thaumastura cora heeft een magenta keel en lange witte staartveren; het vrouwtje is van onderen witter. De witbuikboself Chaetocercus mulsant heeft een witte borstband en een witte buik en leeft in vochtiger bergbos.
Leefgebied
Droog struweel, struikrijke hellingen, heggen, akkers en tuinen in droge dalen en op de westflank van de Andes, vooral tussen ongeveer 500 en 3500 m, plaatselijk lager tot dicht bij de kust. Foerageert aan bloemen van struiken en kruiden, ook van Eucalyptus en tuinplanten, en vangt kleine insecten. Het nest is een klein napje van plantenpluis op een twijgje.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het zuiden, in droge dalen van onder meer Loja, El Oro en Azuay. In Peru op de westflank van de Andes en in de droge dalen tussen de Andesketens, waaronder de Marañón-vallei, van het noorden tot het zuiden van het land. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten Ecuador en Peru vrijwel niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in tuinen, heggen en bloeiende struiken in droge bergdalen, bijvoorbeeld in de dalen rond Cajamarca en Huánuco en op de westflank boven Lima. Let op de purperen kraag als het mannetje in het zonlicht zit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een vrij groot verspreidingsgebied en past zich aan door de mens veranderd land aan.
Wetenschappelijke naam
Myrtis fanny | (Lesson, 1838)
Lesson beschreef de soort in 1838 als Ornismya Fanny; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrtis werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam verwijst naar Myrtis, een Griekse dichteres uit Boeotië (rond 500 v.Chr.), lerares van Corinna en Pindarus. De soortnaam eert Françoise 'Fanny' Gouÿe de Longuemare, geboren Marsy (1796–1873), echtgenote van de Franse natuuronderzoeker Agathe-François Gouÿe de Longuemare. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.