Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Kortstaartveldtiran
Kortstaartveldtiran | Muscigralla brevicauda
Short-tailed Field Tyrant | Tiranito colicorto | Suiriri-de-cauda-curta
De kortstaartveldtiran is een kleine, op de grond levende tiran van de droge Pacifische kustvlakte en de droge Andesdalen. Met zijn lange poten, rechtop houding en zeer korte staart wijkt hij in vorm af van vrijwel alle andere tirannen. Het is de enige soort van zijn geslacht.
Geluid
Een dunne, zoemende zang zoals tsit-tsrrrr, gegeven vanaf een lage uitkijkpost of in een korte baltsvlucht; ook korte, hoge tsit-roepjes.
Opname: Scott Olmstead — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met lange, lichte, roze- tot grijsachtige poten, een dunne snavel en een zeer korte staart. De bovendelen zijn grijsbruin, de onderdelen vuilwit met een bleke, okerkleurige waas op borst en flanken. De vleugels hebben twee lichte vleugelstrepen. De bovenstaartdekveren zijn kaneelrood, de staart zwartachtig met een lichte top. Een geelachtige kruinvlek is meestal verborgen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kustholengraver Geositta peruviana loopt ook over kale grond, maar is langer, zandkleuriger, met een langere snavel en een lichte staart met donkere eindband. De leeuwerikgrondtiran Muscisaxicola maculirostris is groter, met een langere staart met witte buitenranden, en leeft hoger in de Andes. Piepers Anthus zijn gestreept en hebben een langere staart.
Leefgebied
Droog, open struweel, woestijn met verspreide struiken, randen van geïrrigeerde akkers, braakland en tuinen, van zeeniveau tot ongeveer 2800 m in de droge Andesdalen. Loopt en rent over de grond en pikt insecten op, of vangt ze in een korte sprong. Het nest is een kom op of vlak boven de grond, onder een struik of graspol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ecuador: in het droge westen, van Manabí en Santa Elena tot El Oro en Loja. Peru: langs de hele kust en in droge Andesdalen op de westflank en in de Marañón. Colombia: plaatselijk in het droge dal van de Patía in het zuidwesten (Cauca, Nariño). Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het uiterste noorden van Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op kale of schaars begroeide grond langs akkers en in woestijnstruweel van de Peruaanse kust; in de broedtijd zingen de vogels vanaf stenen, paaltjes of lage struiken.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort leeft ook in agrarisch landschap en langs irrigatiekanalen.
Wetenschappelijke naam
Muscigralla brevicauda | d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Muscigralla voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert het geslacht Muscicapa, 'vliegenvanger', met Latijn grallae, 'steltlopen' (van gradus, 'stap'), naar een vliegenvanger met lange poten. De soortnaam komt van Latijn brevis, 'kort', en cauda, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tacna, Peru.