Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Krombekstrandloper
Krombekstrandloper | Calidris ferruginea
Curlew Sandpiper | Correlimos zarapitín | Maçarico-de-bico-curvo
De krombekstrandloper broedt op de toendra van Noord-Siberië en overwintert in Afrika, Zuid-Azië en Australië. In Amerika is hij een zeldzame gast, vooral aan de oostkust van Noord-Amerika. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een zacht, kabbelend tsjirrip, vaak in de vlucht.
Opname: Sergi Carreras — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–22 cm, een slanke strandloper met vrij lange, zwarte poten en een lange, zwarte snavel die over de hele lengte geleidelijk naar beneden buigt. In winterkleed grijs van boven en wit van onder, met een witte wenkbrauwstreep. Jonge vogels hebben geschubde, grijsbruine bovendelen en een licht perzikkleurige borst. In broedkleed zijn kop en onderdelen steenrood. In de vlucht valt de zuiverwitte stuit op, samen met een smalle witte vleugelstreep. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De bonte strandloper Calidris alpina is gedrongener, met kortere poten, een snavel die alleen aan de punt buigt en een stuit met een donkere middenstreep. De steltstrandloper Calidris himantopus heeft eveneens een witte stuit, maar heeft veel langere, groengele poten en een snavel met een licht verdikte punt. De kanoet Calidris canutus is groter en gedrongener, met een rechte, kortere snavel.
Leefgebied
Getijdenvlakten, lagunes, zoutpannen en garnalenkwekerijen aan de kust. Foerageert lopend in ondiep water en porrend in slik naar wormen, weekdieren en kreeftjes. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met enkele waarnemingen aan de kust. Broedt op de toendra van Noord-Siberië en overwintert in Afrika ten zuiden van de Sahara, Zuid-Azië en Australië.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt vooral op tussen groepen andere strandlopers op zoutpannen en garnalenkwekerijen aan de kust; let op de geleidelijk gebogen snavel en de witte stuit in de vlucht.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De wereldstand neemt af, vooral door het verlies van getijdengebieden langs de trekroutes in Azië.
Wetenschappelijke naam
Calidris ferruginea | (Pontoppidan, 1763)
Pontoppidan beschreef de soort in 1763 als Tringa Ferrugineus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam komt van Latijn ferrugo, ferruginis, 'roest', naar het roestkleurige zomerkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).