Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Siberische strandloper
Siberische strandloper | Calidris acuminata
Sharp-tailed Sandpiper | Correlimos acuminado | Maçarico-de-cauda-aguda
De Siberische strandloper broedt op de toendra van Noordoost-Siberië en overwintert vooral in Australië en Nieuw-Guinea. Jonge vogels trekken in de herfst regelmatig langs de westkust van Alaska, en enkele zwerven verder zuidwaarts langs de Pacifische kust van Amerika. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een zacht, droog wiep of trrt, vaak in korte reeksen, minder ratelend dan de roep van de gestreepte strandloper.
Opname: Ukolov Ilya — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–21 cm, een middelgrote strandloper met een vrij korte, licht gebogen, donkere snavel en groengele poten. Kenmerkend zijn een roodbruine kruin, een duidelijke witte wenkbrauwstreep die achter het oog breder wordt en een witte oogring. Jonge vogels, die het vaakst als dwaalgast optreden, hebben een warm oranjebruine borst met alleen aan de zijkanten fijne strepen en roodbruin geschubde bovendelen. Adulten in broedkleed hebben pijlvormige, donkere vlekken op borst en flanken. In de vlucht een smalle witte vleugelstreep en een donkere middenstreep op de stuit met witte zijkanten. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De gestreepte strandloper Calidris melanotos lijkt er sterk op, maar heeft een dicht gestreepte borst die scherp afgegrensd is tegen de witte buik, een minder opvallende wenkbrauwstreep en een minder roodbruine kruin; hij is in het gidsgebied een regelmatige doortrekker. De kleine strandlopers, zoals de Bairds strandloper Calidris bairdii, zijn kleiner, met zwarte poten en lange vleugels die ver voorbij de staart reiken.
Leefgebied
Ondiepe randen van zoete en brakke lagunes, zoutpannen, natte graslanden en slikranden met wat vegetatie. Zoekt pikkend en porrend naar insecten, wormpjes en kreeftjes. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met hooguit enkele waarnemingen aan de Pacifische kust. Broedt in Noordoost-Siberië en overwintert vooral in Australië, Nieuw-Guinea en op eilanden in de Stille Oceaan.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast valt vooral op tussen groepen gestreepte strandlopers op zoutpannen en lagunes aan de kust in september tot november; let op de roodbruine kruin, de witte wenkbrauwstreep en de ongestreepte, oranjebruine borst van jonge vogels.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De wereldstand neemt af, vooral door het verlies van getijdengebieden langs de Oost-Aziatische trekroute, met name rond de Gele Zee.
Wetenschappelijke naam
Calidris acuminata | (Horsfield, 1821)
Horsfield beschreef de soort in 1821 als Totanus acuminatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam komt van Latijn acuminatus, 'gespitst', naar de puntige staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Java, Indonesië.