Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Langsnavelsterkeelkolibrie
Langsnavelsterkeelkolibrie | Heliomaster longirostris
Long-billed Starthroat | Colibrí pico largo | Bico-reto-cinzento
De langsnavelsterkeelkolibrie is een middelgrote kolibrie van bosranden en halfopen laagland, met een lange, rechte snavel. Het mannetje draagt een rozerode keelvlek tussen witte baardstrepen en een glinsterend blauwe kruin. Hij zit vaak lang stil op een kale tak hoog in een boom en vangt van daaruit insecten in de lucht.
Geluid
Een scherpe, hoge roep tsiep of piek, met tussenpozen herhaald, en een zacht, piepend gekwetter.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een lange (ongeveer 3,5 cm), rechte, zwarte snavel en een vrij korte, rechte staart. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glinsterend lichtblauwe kruin en een witte streep of vlek op de onderrug. De keel is glinsterend rozerood tot magenta, aan weerszijden begrensd door een opvallend witte baardstreep; borst en flanken zijn grijs, het midden van de buik witachtig. De staart is donker met witte toppen aan de buitenste veren. Het vrouwtje heeft een groene kruin en een kleinere, minder glinsterende keelvlek. Jonge vogels hebben een vale, licht geschubde keel. De vormen van het westen van Ecuador en het noordwesten van Peru hebben een wittere onderstaart.
Verwarringssoorten
De roodvlaksterkeelkolibrie Heliomaster furcifer komt alleen in het zuidoosten van het gidsgebied voor; het mannetje heeft een glinsterend blauwe onderkant en lange blauwe plukken opzij van de hals, het vrouwtje een gevorkte staart. De zwartkeelmango Anthracothorax nigricollis heeft een licht gebogen snavel en een purperrode staart. Andere middelgrote kolibries in hetzelfde biotoop missen de combinatie van lange rechte snavel, witte baardstreep en rode keel.
Leefgebied
Randen van vochtig en halfvochtig bos, open plekken, secundair bos, plantages, tuinen en savanne met verspreide bomen, meestal onder 1200 m, plaatselijk tot ongeveer 1800 m. Bezoekt de bloemen van bomen zoals Erythrina en Inga, vaak hoog in de kroon, en jaagt veel op insecten vanaf een hoge, kale uitkijkpost. Het nest is een klein napje van plantenpluis, aan de buitenkant bedekt met korstmos, op een horizontale tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverspreid in het laagland ten westen en oosten van de Andes en in de grote dalen. In Ecuador in het westelijke laagland en in het Amazonegebied in het oosten. In Peru in het noordwesten (Tumbes) en in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico door Midden-Amerika tot in Venezuela, de Guyana's en Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden en open plekken met bloeiende bomen en kijk naar kale toppen van dode takken, waar hij lang stil zit. De witte baardstreep valt ook in silhouet op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een zeer groot verspreidingsgebied en gebruikt ook door de mens veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Heliomaster longirostris | (Audebert & Vieillot, 1801)
Audebert & Vieillot beschreef de soort in 1801 als Trochilus longirostris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliomaster werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met mastēr, 'zoeker'. De soortnaam komt van Latijn longus, 'lang', en rostrum, 'snavel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Trinidad, Trinidad en Tobago.