Alle soorten › Zangvogels › Tapaculo's › Langstaarttapaculo
Langstaarttapaculo | Scytalopus micropterus
Long-tailed Tapaculo | Churrín colilargo | Tapaculo-de-cauda-longa
De langstaarttapaculo is een donkergrijze tapaculo met roodbruine, zwart gebandeerde flanken en een staart die voor het geslacht lang is. Hij leeft in dichte ondergroei van vochtig bergbos op de oostflank van de Andes, van het zuiden van Colombia tot het uiterste noorden van Peru. Zoals bij alle Scytalopus-soorten is de zang het belangrijkste kenmerk.
Geluid
De zang begint met enkele losse tonen en gaat dan over in een lange reeks tweetonige frasen, die soms minutenlang wordt volgehouden. Bij onrust een dalende reeks scherpe tonen.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12,5–13,5 cm, een van de grotere tapaculo's van het geslacht, met een staart die duidelijk langer is dan bij de meeste verwanten. Het mannetje is donker leigrijs, iets lichter op keel en borst, met roodbruine, zwart gebandeerde flanken, stuit en onderstaartdekveren. Het vrouwtje is doffer, met meer bruin op de bovendelen. Jonge vogels zijn bruin met donkere bandering. De snavel is donker, de poten zijn bruinachtig.
Verwarringssoorten
Spillmanns tapaculo Scytalopus spillmanni leeft meestal hoger, heeft een kortere staart en minder roodbruin op de flanken en zingt anders. De zwarte tapaculo Scytalopus latrans is bij het mannetje egaal zwartachtig, zonder gebandeerde flanken, en houdt van bosranden en struweel. De grijze tapaculo Myornis senilis is lichter asgrijs, met een lange staart, en leeft hoger in bamboe. Ten zuiden van de Marañón neemt de nauw verwante roodbuiktapaculo Scytalopus femoralis zijn plaats in.
Leefgebied
Dichte ondergroei van vochtig bergbos en nevelwoud, vaak in ravijnen en langs beekjes en bosranden, meestal tussen 1250 en 2300 m; in Peru alleen tussen ongeveer 1650 en 1950 m. Loopt en springt over de bosbodem, tussen omgevallen stammen en mossige wortels, en zoekt kleine insecten en andere ongewervelden. Over het nest is weinig bekend; bij verwante soorten is het een bolvormig nest van mos in een gat in een talud of tussen wortels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuiden, op de oostflank van de Andes en aan de bovenloop van de Magdalena. In Ecuador over de hele lengte van de oostflank. In Peru alleen in het uiterste noorden, ten noorden van de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister vroeg in de ochtend langs bergwegen op de oostflank, bijvoorbeeld over de Cordillera de Guacamayos in Ecuador, naar de lange reeks tweetonige frasen. De vogel blijft laag in dichte begroeiing en steekt soms kort een open plek in de ondergroei over.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is een smalle hoogtezone, maar de soort gebruikt ook bosranden en ouder secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Scytalopus micropterus | (Sclater, 1858)
Sclater beschreef de soort in 1858 als Agathopus micropterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Scytalopus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks skutalē of skutalon, 'stok', met pous, 'voet'. De soortnaam komt van Grieks mikros, 'klein', en pteron, 'vleugel': met kleine vleugels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.