Alle soorten › Zangvogels › Tapaculo's › Santamartatapaculo
Santamartatapaculo | Scytalopus sanctaemartae
Santa Marta Tapaculo | Churrín de Santa Marta | Macuquinho-de-santa-marta
De santamartatapaculo komt alleen voor in de geïsoleerde Sierra Nevada de Santa Marta in het noorden van Colombia. Hij leeft verborgen in de dichte ondergroei van het vochtige bergbos op de lagere en middelste hoogten van het gebergte. Vroeger werd hij als ondersoort van de roodbuiktapaculo beschouwd; vooral zijn zang leidde tot erkenning als aparte soort.
Geluid
De zang is een snelle triller van tot ongeveer 15 seconden. De roep is een herhaald, scherp piepje.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, rond en kortstaartig. Het mannetje heeft een middengrijze kop en rug, een lichtergrijze keel en borst en een witte vlek op de kruin. De stuit is okerbruin met zwarte bandjes; flanken en onderstaartdekveren zijn roestkleurig met zwarte bandering. Het vrouwtje is van boven bruin overtogen en van onder lichter, met een kleine of geen witte kruinvlek. Jongen zijn dicht gebandeerd en geschubd.
Verwarringssoorten
De bruinstuittapaculo Scytalopus latebricola, eveneens alleen in de Sierra Nevada de Santa Marta, leeft hoger in het gebergte, vooral boven ongeveer 2000 m, heeft geen witte kruinvlek en zingt anders. De witkruintapaculo Scytalopus atratus uit de Andes lijkt op hem, maar komt in de Sierra Nevada niet voor.
Leefgebied
Dichte ondergroei van vochtig bergbos en bosranden, ongeveer tussen 900 en 1700 m, plaatselijk hoger. Leeft op de grond en eet vermoedelijk kleine ongewervelden. Over de broedbiologie is weinig bekend; een jong is in juli verzameld.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Sierra Nevada de Santa Marta. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister langs de weg van Minca omhoog naar de Cuchilla de San Lorenzo, op de lagere en middelste hoogten, naar de lange triller uit dichte ondergroei in beboste ravijnen. Vroeg in de ochtend zingen de vogels het meest.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein en beperkt tot één gebergte, waar veel bos op de lagere hellingen is gekapt voor landbouw, waaronder koffie.
Wetenschappelijke naam
Scytalopus sanctaemartae | Chapman, 1915
Chapman beschreef de soort in 1915 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Scytalopus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks skutalē of skutalon, 'stok', met pous, 'voet'. De soortnaam sanctaemartae verwijst naar de Sierra Nevada de Santa Marta in het noorden van Colombia; dat is niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Valparaíso, Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia.