Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Lessons amazilia
Lessons amazilia | Amazilis amazilia
Amazilia Hummingbird | Amazilia costeña | Beija-flor-amazília
Lessons amazilia is de kolibrie van de droge kuststrook van Ecuador en Peru, met een roodbruine buik, een roodbruine staart en een rode snavel met een zwarte punt. In steden, tuinen en geïrrigeerde dalen langs de Peruaanse kust is hij een van de meest geziene kolibries. De soort varieert sterk: er worden zes ondersoorten onderscheiden, die verschillen in de kleur van keel, buik en staart.
Geluid
De zang is een wisselende, meestal dalende reeks van vier tot tien piepende tonen, met tussenpozen herhaald. Roepen zijn een tsip en een droog zrrt, soms verlengd tot een haperend geratel.
Opname: Paul Molina Abril — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–11 cm, met een rechte, middellange, roze-rode snavel met een zwarte punt. Het mannetje van de nominaatvorm heeft goudgroene bovendelen met roodbruine bovenstaartdekveren, een glinsterend goudgroene tot turkooisgroene keel, een roodbruine onderborst en buik en een grotendeels roodbruine staart. In het noorden (zuidwesten van Ecuador en noordwesten van Peru) hebben vogels een witte kin, keel en buikmidden; in het Jubonesdal in Ecuador is de buik bijna wit, en in het Nazcadal heeft het mannetje een violetblauwe keel. Het vrouwtje heeft wit op kin en keel en een lichter roodbruine buik. Jonge vogels hebben bruinachtige randen aan de veren van de bovendelen.
Verwarringssoorten
De roodstaartamazilia Amazilia tzacatl heeft een grijze buik en leeft vooral ten noorden en noordoosten van het gebied van deze soort; in het westen van Ecuador overlappen ze plaatselijk. De vlekkeelkolibrie Thaumasius taczanowskii is groter, grijswit van onder met een gevlekte keel en een groenige staart. De sneeuwbuikamazilia Elliotomyia chionogaster is zuiver wit van onder. De atacamakolibrie Rhodopis vesper heeft een lange, gebogen snavel.
Leefgebied
Open, halfdroog tot droog land: struweel, doornbos, woestijn met struiken, landbouwgrond, stadsparken en tuinen; zelden diep in het bos. De noordelijke vormen leven ook in savanne en aan bosranden in de lagere bergen. Van zeeniveau tot ongeveer 1000 m in het zuiden, in het noorden vooral tussen 1000 en 2200 m, plaatselijk tot 2700 m. Haalt nectar uit bloemen en vangt kleine insecten. Het komvormige nest van zachte plantenvezels en spinrag zit op een vlakke tak, 1–2,5 m boven de grond; het vrouwtje broedt alleen op twee eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge westen en zuidwesten en in de Andesdalen van El Oro, Loja, Azuay en Zamora-Chinchipe. In Peru langs de hele kust en op de lagere westflank, van Tumbes en Piura via Lambayeque, La Libertad, Ancash en Lima tot Ica en het Nazcadal, plaatselijk ook in Cajamarca en Amazonas. Ontbreekt in Colombia (op enkele losse meldingen na), Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in parken en tuinen van Lima en andere kuststeden, en bij bloeiende struiken in de geïrrigeerde dalen langs de Peruaanse kust.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van bebouwing en geïrrigeerde landbouw in de kuststrook.
Wetenschappelijke naam
Amazilis amazilia | (Lesson & Garnot, 1827)
Lesson & Garnot beschreef de soort in 1827 als Orthorhynchus Amazilia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Amazilis werd in 1855 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam is een variant van Amazilia en verwijst ook naar Amazili, de Inca-heldin in de roman Les Incas van Jean-François Marmontel. De soortnaam verwijst naar Amazili, een Inca-heldin in de roman Les Incas van Jean-François Marmontel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Callao, Peru.