Alle soorten › Kraanvogelachtigen › Rallen › Loodgrijze ral
Loodgrijze ral | Pardirallus sanguinolentus
Plumbeous Rail | Rascón plomizo | Saracura-do-banhado
De loodgrijze ral is de meest verspreide ral van de hooglanden en de kust in het zuiden van het gidsgebied. Hij leeft in rietlanden, sloten en natte akkers, ook dicht bij dorpen, en komt vaker in het open dan de meeste andere rallen. De rode en blauwe vlek aan de snavelbasis is kenmerkend.
Geluid
Luide, gierende en piepende kreten, vaak in duet, die als een snerpend koor kunnen klinken; vooral in de schemering.
Opname: José Dellacasa Bravo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
30–38 cm, met een lange, rechte snavel; vogels uit het zuiden zijn groter. Kop, hals en onderdelen zijn effen loodgrijs, rug en vleugels olijfbruin, staart en onderstaartdekveren zwartachtig. De snavel is groengeel, met aan de basis een rode vlek onder en een blauwe vlek boven. De iris en de poten zijn rood. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer en bruiner, met minder kleur aan de snavelbasis.
Verwarringssoorten
De rouwral Pardirallus nigricans is kleiner en donkerder, zonder rode en blauwe vlek aan de snavelbasis, en leeft op de oostflank van de Andes en in het laagland. De gevlekte ral Pardirallus maculatus is zwart-wit gevlekt. De punakoet Fulica ardesiaca en het waterhoen Gallinula chloropus zwemmen in open water en hebben een korte snavel met een voorhoofdsschild.
Leefgebied
Rietland, biezenvelden, sloten, irrigatiekanalen, natte akkers, bofedales en meeroevers, van de kust tot boven 4000 m in de Andes. Zoekt op modder en in ondiep water naar insecten, slakken, wormen en zaden, soms ook afval. Het nest is een kom van plantenmateriaal in dichte vegetatie, vlak boven het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in de hooglanden van de Andes. In Peru langs de kust en in de Andes over vrijwel het hele land. In Bolivia in de Andes en de droge dalen, plaatselijk lager. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Chili, Argentinië, Uruguay, Paraguay en het zuiden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij rietkragen, sloten en irrigatiekanalen in de Andesdalen en langs de kust van Peru, bijvoorbeeld in Pantanos de Villa bij Lima en rond het Titicacameer; vogels lopen in de vroege ochtend vaak over open modder.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverspreid en houdt stand in door mensen gevormd landschap, zolang er natte vegetatie overblijft.
Wetenschappelijke naam
Pardirallus sanguinolentus | (Swainson, 1838)
Swainson beschreef de soort in 1838 als Rallus sanguinolentus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pardirallus werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks pardos, 'luipaard', met het geslacht Rallus. De soortnaam is Latijn sanguinolentus, 'bebloed', waarschijnlijk naar de rode vlek aan de snavelbasis. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië en Chili.