Alle soorten › Pinguïns › Pinguïns › Magelhaenpinguïn
Magelhaenpinguïn | Spheniscus magellanicus
Magellanic Penguin | Pingüino Magallánico | Pinguim-de-magalhães
De magelhaenpinguïn is een pinguïn van de koele kusten van het zuiden van Zuid-Amerika. Na de broedtijd trekken veel vogels naar het noorden: aan de Atlantische kant tot in Brazilië, aan de Pacifische kant langs de kust van Chili. In het gidsgebied is hij een zeldzame gast langs de kust van Peru, waar hij lijkt op de veel talrijkere humboldtpinguïn.
Geluid
In de kolonie een luid, balkend geroep dat aan een ezel doet denken, met de snavel omhoog. Op zee korte roepen tussen vogels in een groep.
Opname: Ryan Irvine — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
65–75 cm, een middelgrote pinguïn met een zwarte rug en witte onderdelen. Een witte band loopt van boven het oog om de wang naar de keel. Over keel en borst lopen twee zwarte banden: een brede band onder de kin en daaronder, gescheiden door wit, een smallere, hoefijzervormige band die langs de flanken doorloopt. Rond de snavelbasis ligt een smalle strook roze, onbevederde huid. De snavel is zwart met een lichte dwarsband. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn grijzer, met grijze wangen en zonder duidelijke borstbanden.
Verwarringssoorten
De humboldtpinguïn Spheniscus humboldti is de gewone pinguïn langs de kust van Peru; hij heeft één zwarte borstband en een groter, roze huidveld rond de snavelbasis. De galápagospinguïn Spheniscus mendiculus is veel kleiner en komt alleen op de Galápagos voor. Jonge vogels lijken sterk op jonge humboldtpinguïns; let dan op de omvang van de roze huid rond de snavel en het patroon van de kop.
Leefgebied
Koele kustwateren en open zee boven het continentaal plat. Broedt in kolonies, in holen in de grond of onder struiken, op eilanden en aan de kust. Duikt naar scholvis zoals ansjovis en sardines, en naar inktvis en kreeftachtigen. Legt na de broedtijd zwemmend grote afstanden af naar het noorden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in Peru, als zeldzame gast langs de kust, vooral in het zuiden en in de zuidelijke winter; soms tussen humboldtpinguïns. Niet in Colombia, Ecuador en Bolivia en niet op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij in het zuiden van Chili en Argentinië en op de Falklandeilanden; in de winter trekt hij noordwaarts tot in het midden van Chili en, aan de Atlantische kant, tot in het zuiden en zuidoosten van Brazilië.
- Zomergast (ca. apr–sep)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bekijk pinguïns op rotskusten en eilanden in het zuiden van Peru, bijvoorbeeld rond Paracas, op de borstbanden: een vogel met twee zwarte banden is een magelhaenpinguïn.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd, maar de stand neemt in delen van het verspreidingsgebied af. Bedreigingen zijn olievervuiling, bijvangst in visnetten, overbevissing van prooivis en klimaatverandering.
Wetenschappelijke naam
Spheniscus magellanicus | (Forster, 1781)
Forster beschreef de soort in 1781 als Aptenodytes magellanicus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Spheniscus werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Grieks sphēniskos, 'kleine wig', verkleinwoord van sphēn, 'wig', naar de vorm van de vleugels. De soortnaam verwijst naar de Straat Magellaan, genoemd naar Ferdinand Magellaan (ca. 1480–1521). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Straat Magellaan.