Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Magnoliazanger
Magnoliazanger | Setophaga magnolia
Magnolia Warbler | Reinita de magnolia | Mariquita-de-magnólia
De magnoliazanger is een kleine, geel-grijze zanger die broedt in de naaldbossen van Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten. Hij overwintert vooral in Mexico en Midden-Amerika; het gidsgebied ligt aan de zuidrand van zijn winterverblijf. Het staartpatroon, wit met een brede zwarte eindband, is bij geen andere zanger hier gelijk.
Geluid
In het winterverblijf vooral een zacht, nasaal tlep of enk. De korte zang, wieta-wieta-wietie, is in het gidsgebied hooguit in het voorjaar te horen.
Opname: Mario Reyes Jr — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm. In het winterkleed is de kop grijs met een witte oogring, de rug olijfgroen, de stuit geel. De onderdelen zijn geel met een vage grijze borstband en fijne donkere streepjes op de flanken; de onderstaartdekveren zijn wit. Twee smalle witte vleugelstrepen. Van onderen is de staart wit met een brede zwarte eindband. In het voorjaar, vlak voor vertrek, krijgt het mannetje een zwart masker, een witte streep achter het oog, een zwarte, gestreepte borstketting, een zwartachtige rug en een grote witte vleugelvlek. Vrouwtjes en jonge vogels blijven valer.
Verwarringssoorten
De mirtezanger Setophaga coronata heeft ook een gele stuit, maar witachtige, gestreepte onderdelen en geen witte staartband. De tijgerzanger Setophaga tigrina is sterker gestreept, met een gele vlek achter de wang en geen witte band in de staart. De Canadese zanger Cardellina canadensis heeft een oogring en een borstketting, maar effen grijze bovendelen zonder vleugelstrepen en een effen staart. De prairiezanger Setophaga discolor heeft een donkere wangboog en kwispelt met de staart.
Leefgebied
In de winter in bosranden, secundair bos, schaduwkoffie, tuinen en halfopen terrein met bomen, in het laagland en op de lagere hellingen tot ongeveer 1500 m. Zoekt insecten in de middelste en lagere lagen van het gebladerte, vaak in gemengde groepen. Broedt niet in het gidsgebied; het nest ligt in jonge naaldbomen in het noorden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: schaarse wintergast, vooral in het noorden en noordwesten, in het Caribisch laagland, rond de Sierra Nevada de Santa Marta en op de lagere hellingen van de noordelijke Andes. Ecuador: zeer schaars, met enkele meldingen. In Peru en Bolivia hooguit losse meldingen. Buiten het gidsgebied broedt de soort in Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert ze vooral van Mexico tot Panama en in het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Kijk tussen november en maart in gemengde groepen langs bosranden en in koffieplantages in het noorden van Colombia. Een zangertje dat een staart toont met wit en een zwarte eindband is vrijwel zeker deze soort.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot en in de broedgebieden stabiel; in het winterverblijf gaat bos verloren, maar de soort gebruikt ook secundair bos en plantages.
Wetenschappelijke naam
Setophaga magnolia | (Wilson, 1811)
Wilson beschreef de soort in 1811 als Sylvia magnolia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Setophaga werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks sēs (genitief sētos), 'mot', en -phagos, '-etend', dus 'motteneter'. De soortnaam verwijst naar de magnolia's waarin Wilson de vogel aantrof. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Fort Adams, Mississippi, Verenigde Staten.