Alle soorten › Ooievaarachtigen › Ooievaars › Magoeari
Magoeari | Ciconia maguari
Maguari Stork | Cigüeña maguari | Maguari
De magoeari is een ooievaar van de natte graslanden en savannen van Zuid-Amerika, die in bouw en gedrag sterk lijkt op de ooievaar van Europa. In het gidsgebied komt hij vooral voor in de Llanos van Colombia en de savannen van Beni. Anders dan de andere ooievaars van de streek broedt hij laag in moerasvegetatie in plaats van hoog in bomen.
Geluid
Meestal stil. Klepperen met de snavel bij het nest; bij verstoring een schor, piepend gesis.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
95–110 cm, een grote wit-zwarte ooievaar met een rechte, puntige, grijze snavel met donkerrode basis. Kop, hals en lichaam zijn wit; schouders, slagpennen en de gevorkte staart zijn zwart met een groene glans. Het naakte gezicht rond het oog is rood tot oranje, het oog wit. De poten zijn lang en rood. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn eerst zwart en later doffer wit-zwart met grijze poten. In de vlucht zwarte slagpennen en schouders, uitgestrekte hals en lange, rode poten.
Verwarringssoorten
De kaalkopooievaar Mycteria americana heeft een kale, grijze kop, een dikke, aan de punt gebogen snavel, een witte rug en donkere poten. De jabiroe Jabiru mycteria is groter, heeft geheel witte vleugels, een kale zwarte kop en hals met een rode band en zwarte poten.
Leefgebied
Natte graslanden, overstroomde savannen, moerassen en ondiepe plassen in het laagland, ook weiland en rijstvelden, tot ongeveer 500 m. Loopt rustig rond en pakt vis, kikkers, slangen, knaagdieren, grote insecten en kreeften. Broedt alleen of in losse groepen op een platform van riet en takken in een moeras, laag boven het water of op de grond, soms in een lage struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Llanos, in Arauca, Casanare, Meta en Vichada, plaatselijk algemeen. In Ecuador niet als vaste soort; hooguit een dwaalgast. In Peru zeldzaam in het zuidoosten, vooral in de Pampas del Heath (Madre de Dios). In Bolivia algemeen in de savannen van Beni en Santa Cruz. Buiten het gidsgebied in Venezuela en de Guyana's en van het oosten en zuiden van Brazilië tot in Paraguay, Uruguay en het noorden en midden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de savannen van Beni rond Trinidad en Santa Ana del Yacuma lopen magoeari's in het droge seizoen over natte weilanden en langs plassen, vaak naast jabiroes en kaalkopooievaars, zodat de drie soorten te vergelijken zijn.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is wijdverbreid in de natte savannen van Zuid-Amerika. Plaatselijk vormen het droogleggen van moerassen, de omzetting van savanne in akkerland en jacht een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Ciconia maguari | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Ardea Maguari; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ciconia werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is Latijn ciconia, 'ooievaar'. De soortnaam komt van de Tupi-namen maguarí of baguarí, 'zware snavel', voor deze ooievaar; via de 'Maguari' van Buffon, die teruggaat op Marcgrave (1648). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noordoost-Brazilië.