Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Marañónwinterkoning
Marañónwinterkoning | Pheugopedius sclateri
Speckle-breasted Wren | Cucarachero jaspeado | Garrinchão-de-peito-salpicado
De marañónwinterkoning is een gespikkelde winterkoning van droogbos en struweel aan de westkant van de Andes en in de droge dalen, van Colombia tot in het noorden van Peru. Hij vormt drie gescheiden groepen: in de dalen van Colombia, in het Tumbes-droogbos van Ecuador en Peru, en in de Marañónvallei. Paren zingen luid in duet vanuit dicht struikgewas.
Geluid
Luide, rijke en fluitende frasen, telkens enkele keren herhaald, vaak in duet tussen de partners. Daarnaast droge, ratelende en scheldende roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm. Bovendelen bruin tot grijsbruin, de kruin iets warmer bruin. Witte wenkbrauwstreep; kopzijden zwart-wit gestreept. Keel, borst en buik wit met fijne, dichte zwarte spikkels en dwarsvlekjes, die bij vogels uit het Tumbes-gebied minder dicht zijn. Flanken en onderstaartdekveren geelbruin met zwarte bandering. Staart bruin met zwarte dwarsbanden. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn vager gevlekt.
Verwarringssoorten
De humboldtwinterkoning Cantorchilus superciliaris deelt het Tumbes-droogbos, maar heeft egaal witte onderdelen zonder spikkels en een roodbruinere rug. De roodborstwinterkoning Pheugopedius rutilus in Colombia heeft een oranjerode borst en alleen een gespikkelde keel. De zebrawinterkoning Campylorhynchus fasciatus is veel groter, met een zwaardere snavel en een geheel gebandeerd kleed.
Leefgebied
Droog en halfvochtig loofbos, doornstruweel, bosranden, ruige hellingen en struweel langs beken, van het laagland tot ongeveer 2000 m. Zoekt in paren in dichte begroeiing naar insecten en spinnen, laag tot op middelhoogte. Het nest is een bolvormig bouwsel met een zij-ingang in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de droge dalen van de Cauca en de Magdalena. In Ecuador in het westen, vooral in het droge zuidwesten (Manabí tot El Oro en Loja). In Peru in het noordwesten (Tumbes tot Lambayeque en het westen van Cajamarca) en in de Marañónvallei. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het droogbos van zuidwestelijk Ecuador en noordwestelijk Peru verraden paren zich door hun luide duetten uit dicht struikgewas; wacht aan de rand van een struikengroep tot ze zich laten zien.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd: de soort is in deze afgrenzing nog niet afzonderlijk beoordeeld. Het droogbos waarin hij leeft, is op veel plaatsen versnipperd, maar hij verdraagt secundair struweel.
Wetenschappelijke naam
Pheugopedius sclateri | (Taczanowski, 1879)
Taczanowski beschreef de soort in 1879 als Thryothorus sclateri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pheugopedius werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks pheugō, 'vluchten, mijden', en pedion, 'vlakte, open terrein', dus 'die open terrein mijdt'. De soortnaam eert Philip Lutley Sclater (1829–1913), Brits zoöloog en ornitholoog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guajango, Río Marañón, Cajamarca, Peru.