Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Maskergrondtiran
Maskergrondtiran | Muscisaxicola maclovianus
Dark-faced Ground Tyrant | Dormilona carinegruzca | Dormilona-de-cara-escura
De maskergrondtiran is de donkerste grondtiran, met een zwartachtig gezicht en een bruine kruin. Hij broedt in het zuiden van Chili en Argentinië en op de Falklandeilanden. In de zuidelijke winter trekt een deel van de vogels noordwaarts langs de Pacifische kust tot in Peru, waar hij als enige grondtiran in het kustlaagland verschijnt.
Geluid
Meestal stil buiten de broedtijd. Roept een zacht tsit.
Opname: Dante Buzzetti — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, compacter en korterpotig dan de grondtirannen van het hooggebergte. Gezicht en voorhoofd zijn zwartachtig, de kruin is donker kastanjebruin. De rug is donker grijsbruin, de onderdelen zijn grijs, naar de buik toe lichter. De staart is zwart met smalle witte buitenranden. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kleine grondtiran Syrtidicola fluviatilis is kleiner en zandbruiner, met een licht gezicht, en leeft op zandbanken van rivieren in het Amazonelaagland. De kortstaartveldtiran Muscigralla brevicauda is kleiner, met een zeer korte staart, lange lichte poten en een roodbruine stuit. Andere grondtirannen, zoals de witbrauwgrondtiran Muscisaxicola albilora, hebben een licht gezicht en leven in het hooggebergte.
Leefgebied
In het gidsgebied in open terrein in het kustlaagland: geploegde en braakliggende akkers, weiden, zandstranden, rotskusten en lomas, van zeeniveau tot enkele honderden meters. Rent over kale grond en vangt insecten. Broedt buiten het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in de zuidelijke winter langs de kust van Tacna en Arequipa noordwaarts tot de omgeving van Lima en plaatselijk verder naar het noorden. Bolivia: geen regelmatig voorkomen. Uit Ecuador zijn slechts enkele waarnemingen bekend. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het zuiden van Chili en Argentinië, op Vuurland en de Falklandeilanden.
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek van mei tot september op braakliggende akkers en strandvlakten langs de kust van Zuid-Peru, bijvoorbeeld bij Mejía in Arequipa, naar donkere vogels die over de kale grond rennen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort heeft een groot broedgebied in het zuiden van Zuid-Amerika.
Wetenschappelijke naam
Muscisaxicola maclovianus | (Garnot, 1826)
Garnot beschreef de soort in 1826 als Sylvia macloviana; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Muscisaxicola werd in 1837 ingevoerd door D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye. De geslachtsnaam is een samentrekking van de geslachten Muscicapa (vliegenvangers) en Saxicola (paapjes en roodborsttapuiten). De soortnaam komt van Maclovia, de Latijnse naam voor de Falklandeilanden (Frans Îles Malouines, naar Saint-Malo). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Falklandeilanden.