Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Witbrauwgrondtiran
Witbrauwgrondtiran | Muscisaxicola albilora
White-browed Ground Tyrant | Dormilona cejiblanca | Dormilona-de-sobrancelha-branca
De witbrauwgrondtiran is een grondtiran met een lange witte wenkbrauwstreep en een roodbruine zweem op de achterkruin. Hij broedt in de Andes van Chili en Argentinië en trekt in de zuidelijke winter noordwaarts tot in Peru, Bolivia en Ecuador. Van de grondtirannen bereikt hij als wintergast het verst het noorden.
Geluid
In het gidsgebied meestal stil. Roept een zacht tsit.
Opname: Cristian Pinto — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, rechtop, met lange zwarte poten. De bovendelen zijn bruin tot grijsbruin; de kruin is bruin met een roodbruine zweem naar achteren. Een lange, smalle witte wenkbrauwstreep loopt van de snavel tot ver achter het oog. De onderdelen zijn grijswit, op de borst iets grijzer. De staart is zwart met witte buitenranden. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodnekgrondtiran Muscisaxicola rufivertex is grijzer, met een scherp begrensde, helder roodbruine nekvlek en alleen een korte witte streep voor het oog. De punagrondtiran Muscisaxicola juninensis heeft geen lange wenkbrauwstreep. De rotsgrondtiran Muscisaxicola alpinus is groter en grijzer, met een korte witte teugelstreep, en is in de páramo van Ecuador en Colombia de gewone grondtiran.
Leefgebied
In het gidsgebied vooral bofedales, natte graslanden, oevers van meren en beken en kortgegraasde puna en páramo, meestal tussen 3000 en 4500 m. Rent over de grond en vangt insecten, vaak in groepjes en samen met andere grondtirannen. Broedt buiten het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: wintergast in de Andes, vooral in het zuiden en midden, noordwaarts tot Cajamarca. Bolivia: wintergast in de Andes in het westen. Ecuador: schaarse wintergast in het hooggebergte van het zuiden en midden. Colombia: slechts enkele waarnemingen in het zuiden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in de Andes van Chili en Argentinië.
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek van mei tot september langs bofedales en natte, kortgegraasde graslanden boven de 3500 m in het zuiden en midden van Peru, naar bruine grondtirannen met een lange witte wenkbrauwstreep.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in de Andes.
Wetenschappelijke naam
Muscisaxicola albilora | de Lafresnaye, 1855
De Lafresnaye beschreef de soort in 1855 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Muscisaxicola werd in 1837 ingevoerd door D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye. De geslachtsnaam is een samentrekking van de geslachten Muscicapa (vliegenvangers) en Saxicola (paapjes en roodborsttapuiten). De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en lorum, 'teugel' (de streek tussen oog en snavel). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santiago, Chili.