Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Rotsgrondtiran
Rotsgrondtiran | Muscisaxicola alpinus
Paramo Ground Tyrant | Dormilona del páramo | Dormilona-do-páramo
De rotsgrondtiran is de grondtiran van de páramo van Colombia en Ecuador. Hij leeft hoog boven de boomgrens tussen graspollen, rotsen en kale grond en loopt met korte sprintjes, afgewisseld met stilstaan en een rechte houding. Het is de enige grondtiran die in het noordelijke deel van het gidsgebied het hele jaar voorkomt.
Geluid
Meestal stil. Roept zacht en hoog, ongeveer tsiek, vooral bij het opvliegen; de zang bestaat uit korte, ijle tonen.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm, een grote, langpotige grondtiran met een rechte houding. De bovendelen zijn grijsbruin, de kruin iets warmer bruin. Een korte witte wenkbrauwstreep loopt van de snavel tot boven het oog. De onderzijde is vuilwit, op de borst grijzig. De vleugels zijn bruin met lichte randen aan de grote dekveren. De staart is zwart met smalle witte buitenranden. Snavel en poten zijn zwart. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De leeuwerikgrondtiran Muscisaxicola maculirostris is kleiner, bruiner en warmer okerkleurig van onderen, met een lichte basis aan de ondersnavel, en leeft meestal lager, op droge hellingen. Taczanowski's grondtiran Muscisaxicola griseus lijkt sterk op deze soort, maar is grijzer en leeft verder naar het zuiden, in Peru en Bolivia. De páramopieper Anthus bogotensis is gestreept en heeft geen zwarte staart.
Leefgebied
Open páramo met graspollen, kale grond en rotsen, puinhellingen onder de sneeuwgrens en de randen van veentjes en bergmeertjes, meestal tussen 3500 en 4600 m. Loopt over de grond, wipt op een steen en pikt insecten van de grond of vliegt er kort achteraan. Het nest ligt in een spleet tussen rotsen of in een holte in een oever.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de Centrale en de Oostelijke Andes, plaatselijk in de páramo van het zuiden. Ecuador: in de páramo langs beide ketens over de hele lengte van het land. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bezoek de hoge páramo boven de 3800 m, bijvoorbeeld op de flanken van de grote vulkanen in Ecuador of de hoge páramo in Colombia. Kijk naar vogels die over kale plekken en wegbermen lopen en plotseling stilstaan.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort leeft in een gebied waar weinig wordt verbouwd, maar branden en beweiding in de páramo kunnen het leefgebied plaatselijk veranderen.
Wetenschappelijke naam
Muscisaxicola alpinus | (Jardine, 1849)
Jardine beschreef de soort in 1849 als Taenioptera alpina; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Muscisaxicola werd in 1837 ingevoerd door D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye. De geslachtsnaam is een samentrekking van de geslachten Muscicapa (vliegenvangers) en Saxicola (paapjes en roodborsttapuiten). De soortnaam komt van Latijn alpinus, 'van het hooggebergte'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Quito, Ecuador.