Alle soorten › Hoenderachtigen › Hokko's en chachalaca's › Maskerhokko
Maskerhokko | Crax fasciolata
Bare-faced Curassow | Pavón muitú | Mutum-de-penacho
De maskerhokko is de hokko van de droge bossen, galerijbossen en savannen in het hart van Zuid-Amerika. In het gidsgebied komt hij alleen in het laagland van Bolivia voor. Het vrouwtje is met haar sterk wit gebandeerde bovendelen goed van andere hokko's te onderscheiden.
Geluid
Het mannetje laat een laag, brommend geluid horen, vooral in de vroege ochtend in de broedtijd. Daarnaast hoge fluittonen als alarm.
Opname: Robson Silva e Silva — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
82–85 cm. Het mannetje is glanzend zwart met een kuif van gekrulde veren, een witte onderbuik en onderstaart en een smalle witte staartpunt; de wasvlies aan de snavelbasis is geel, zonder knobbel. Het vrouwtje is zwart met dichte witte of lichtbruine bandering op rug, vleugels en staart, een geelbruine buik en een zwart-wit gebandeerde kuif. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De knobbelhokko Crax globulosa van het noorden van Bolivia heeft een rode knobbel en lellen, en het vrouwtje mist de bandering op de bovendelen. De mesbekpauwies Mitu tuberosum heeft een rode, hoge snavel en een roodbruine onderbuik en leeft in vochtig Amazonebos. Sjakohoenders zoals Spix' sjakohoen Penelope jacquacu zijn bruin, slanker en hebben een rode keellel.
Leefgebied
Galerijbos langs rivieren, halfloofverliezend en droog bos, bosranden en boseilanden in savannen, in het laagland. Zoekt op de bodem naar gevallen vruchten, zaden en kleine dieren. Het nest is een schaal van takken in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten, in de Beni en Santa Cruz. Niet in Colombia, Ecuador en Peru. Buiten het gidsgebied in het midden en zuiden van Brazilië, inclusief de Pantanal, in Paraguay en in het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In beschermde gebieden en op veebedrijven waar niet wordt gejaagd lopen vogels in de vroege ochtend en aan het eind van de dag langs bosranden en over paden.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de hier gevolgde indeling. De soort neemt af door jacht en door de omzetting van droog bos en galerijbos in weiland en akkers.
Wetenschappelijke naam
Crax fasciolata | Spix, 1825
Spix beschreef de soort in 1825 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Crax werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks kra, een schertsende verkorting van kranos, 'helm', naar de kopveren. Linnaeus voerde de naam in 1744 in. De soortnaam komt van Latijn fasciola, 'bandje': 'fijn gebandeerd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pará, Brazilië.