Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Maskertangare
Maskertangare | Pipraeidea melanonota
Fawn-breasted Tanager | Tangara de antifaz | Saíra-viúva
De maskertangare is een kleine tangare van bosranden en halfopen land in de Andes, met een lichtblauwe kruin, een zwart masker en okerkleurige onderdelen. Ze zit vaak lang stil op een kale tak of in een boomkruin en eet vruchten, insecten en maretakbessen.
Geluid
Roept hoge, fijne tsiet-tonen; de zang is een korte, hoge en wat schrille reeks tonen.
Opname: JUAN ANTONIO ALONSO DE JUAN — CC BY 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een korte, dikke snavel en een rode iris. Het mannetje heeft een licht hemelsblauwe kruin, achterkop en stuit, een zwart masker van voorhoofd tot oorstreek en een donker blauwzwarte rug. Vleugels en staart zijn zwartachtig met blauwe randen. De onderdelen zijn effen okerbruin tot warm geelbruin. Het vrouwtje is doffer: kruin grijsblauw, rug grijsachtig olijfbruin, masker minder scherp en de onderdelen bleker. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea heeft ook een zwart masker, maar is geheel blauw, ook van onderen, en heeft een haakje aan de snavelpunt. De blauwkaptangare Sporathraupis cyanocephala heeft een blauwe kap en een zwart gezicht, maar een olijfgroene rug en grijze onderdelen. De blauw-gele tangare Rauenia bonariensis van droge dalen is groter, met een gele tot oranje borst en stuit.
Leefgebied
Randen van vochtig bergbos, open plekken, secundair bos, bomenrijen, koffieplantages, parken en tuinen, meestal van ongeveer 1500 tot 2800 m, plaatselijk lager of tot boven 3000 m. Eet vruchten, vooral van maretakken, en vangt insecten op takken en in korte vluchten. Het nest is een open kom in een boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens, de Sierra de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador op beide flanken en in de inter-Andesdalen. In Peru langs de Andes van noord naar zuid, vooral op de oostflank. In Bolivia op de oostflank van de Andes en in de Yungas. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela en het noordwesten van Argentinië, en een aparte stand in het zuidoosten van Brazilië, Paraguay, Uruguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden en in tuinen met fruitbomen en maretakken in bergdorpen, en let op een vogel die lang stil zit hoog in een kale boom; de okerkleurige onderdelen zijn te zien zodra hij zich omdraait.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid maar meestal in lage dichtheid; verdraagt halfopen en verstoord land.
Wetenschappelijke naam
Pipraeidea melanonota | (Vieillot, 1819)
Vieillot beschreef de soort in 1819 als Tanagra melanonota; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pipraeidea werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert het geslacht Pipra (manakins) met Oudgrieks eidos, 'vorm, gelijkenis'. De soortnaam komt van Oudgrieks melas, 'zwart', en nōtos, 'rug'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.