Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Meespitpit
Meespitpit | Xenodacnis parina
Tit-like Dacnis | Dacnis andino | Saí-andino
De meespitpit is een kleine, diepblauwe tangare van het struweel rond de boomgrens in de Andes van Ecuador en Peru. Hij foerageert als een mees aan de onderkant van de bladeren van Gynoxys-struiken, waar hij bladluizen en zoete afscheidingen opneemt. Mannetje en vrouwtje verschillen sterk.
Geluid
De zang is een luide, doordringende reeks fluittonen, vaak gemengd met lagere tonen; het vrouwtje zingt soms in duet mee met schorrere, krassende tonen.
Opname: Dries Van de Loock — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–13 cm, met een korte, spitse, zwartachtige snavel. Het mannetje is donker kobaltblauw, met lichtere, glanzend blauwe strepen op kruin, rug, keel en borst. Het vrouwtje heeft een blauwe kruin en nek, grijsbruine bovendelen met een blauwe waas op de onderrug en kaneelkleurige onderdelen die naar de buik toe lichter worden. Jonge vogels lijken op het vrouwtje. De ondersoorten verschillen in grootte.
Verwarringssoorten
De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is groter, met een zwart masker, rode ogen en een haakje aan de snavelpunt. De grijsblauwe berghoningkruiper Diglossa caerulescens is doffer grijsblauw, zonder strepen, en leeft lager in bos. De blauwrugspitssnavel Conirostrum sitticolor heeft een zwarte kop en borst en roestbruine onderdelen; het vrouwtje meespitpit verschilt daarvan door de blauwe kruin en de bruine rug. De reuzenspitssnavel Conirostrum binghami is veel groter, met een witte wang en kastanjebruine onderdelen.
Leefgebied
Struweel en laag bos rond en boven de boomgrens, vaak Polylepis-bosjes met Gynoxys-struiken, in Ecuador rond 3700–4000 m en in Peru tussen ongeveer 3200 en 4600 m. Eet vooral kleine insecten, zoals bladluizen aan de onderkant van Gynoxys-bladeren, en zoete afscheidingen van bladeren; bezoekt soms bloemen. Het nest is een klein kommetje van de plantenwol van Gynoxys, meestal in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador alleen plaatselijk in het zuiden van de Andes, onder meer in het Cajasgebergte in Azuay. In Peru verspreid langs de Andes, van het noorden en midden tot het zuiden: op de westflank onder meer in Lima en Arequipa, op de oostflank van Junín tot Cusco. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Ecuador in het nationaal park Cajas en in Peru in Polylepis-bosjes met Gynoxys-struiken; let op kleine blauwe vogels die aan de onderkant van de bladeren pikken. De luide zang draagt ver.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen, maar verbrokkeld verspreid; de stand gaat vermoedelijk achteruit door versnippering en kap van struweel en Polylepis-bos en door branden.
Wetenschappelijke naam
Xenodacnis parina | Cabanis, 1873
Cabanis beschreef de soort in 1873 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Xenodacnis voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert Grieks xenos, 'anders, ongewoon', met de geslachtsnaam Dacnis. De soortnaam is Nieuwlatijn parinus, 'meesachtig', naar Parus. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maraynioc, Junín, Peru.