Alle soorten › Genten en aalscholvers › Genten › Nazcagent
Nazcagent | Sula granti
Nazca Booby | Bobo de Nazca | Atobá-de-nazca
De nazcagent is een grote, wit-zwarte gent van de oostelijke Stille Oceaan, die op de Galápagos en enkele andere eilanden broedt. Hij werd vroeger tot de maskergent gerekend, maar wordt nu als aparte soort gezien. Nazcagenten vissen verder op zee dan blauwvoetgenten en duiken diep naar grotere vissen.
Geluid
Het mannetje laat een ijl, piepend gefluit horen, het vrouwtje een luid, schor getoeter; vooral in de kolonie.
Opname: Eric DeFonso — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
81–92 cm, een grote, zware gent met lange, smalle vleugels en een spitse staart. Volwassen vogels zijn helder wit, met zwarte slagpennen, een zwarte staart en een zwart gezichtsmasker rond de snavelbasis. De snavel is oranje tot roze-oranje, het oog geel, de poten grijzig olijfkleurig. In de vlucht vormen de zwarte vleugelachterrand en vleugelpunt een scherp contrast met het witte lichaam en de witte voorvleugel. Jonge vogels zijn bruin van kop, hals en bovendelen, met een witte buik, een bruine halsband en een grijze snavel; ze worden geleidelijk witter.
Verwarringssoorten
De maskergent Sula dactylatra lijkt er sterk op, maar heeft een groenig gele in plaats van oranje snavel; in het gidsgebied is die zeldzaam en vooral ver op zee. De roodpootgent Sula sula komt in een witte vorm voor, met een witte staart, rode poten en een blauwgrijze snavel; op de Galápagos zijn de meeste roodpootgenten bruin. Jonge nazcagenten lijken op de bruine gent Sula leucogaster, maar die heeft een donkere borst die scherp afgegrensd is tegen de witte buik, zonder lichte halsband.
Leefgebied
Open zee rond eilanden, vaak verder van de kust dan andere genten. Broedt op kale grond op kliffen, klifranden en vlakke stukken van eilanden, in losse kolonies; er worden meestal twee eieren gelegd, maar het oudste jong werkt zijn jongere broer of zus vrijwel altijd uit het nest. Duikt loodrecht en diep naar vis, vooral sardines en vliegende vissen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador op de Galápagos en op Isla de la Plata. In Colombia op het eiland Malpelo, met een grote kolonie. In Peru vooral op zee voor het noorden, buiten de broedtijd. Niet in Bolivia. Buiten het gidsgebied op eilanden in de oostelijke Stille Oceaan voor Mexico en Midden-Amerika, zoals Clipperton.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op Punta Suárez op Española en op Genovesa broeden nazcagenten op de klifranden langs het pad. Ook op Isla de la Plata zijn ze vanaf de wandelpaden te zien, naast blauwvoetgenten.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De populatie is groot en de belangrijkste kolonies liggen in beschermde gebieden. Bij El Niño mislukken veel broedsels en sterven ook volwassen vogels.
Wetenschappelijke naam
Sula granti | Rothschild, 1902
Rothschild beschreef de soort in 1902 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sula werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Oudnoords súla, de naam voor de jan-van-gent. De soortnaam eert William Robert Ogilvie-Grant (1863–1924), Engels ornitholoog aan het British Museum (Natural History) van 1882 tot 1918. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla Darwin, Galápagos.