Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Neblinaglansstaartkolibrie
Neblinaglansstaartkolibrie | Metallura odomae
Neblina Metaltail | Metalura de Neblina | Metalura-de-neblina
De Neblinaglansstaartkolibrie is een kleine, donkergroene kolibrie van de boomgrens in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru. Het mannetje heeft een roze- tot purperrode keel. Het verspreidingsgebied is klein en grotendeels afgelegen; de soort werd pas in 1980 beschreven.
Geluid
Een luid sie-sie-sie, ook omschreven als een schokkerig, metaalachtig gekwetter.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje is van boven glanzend donkergroen, met bronzig olijfkleurige tot koperkleurige kop- en halszijden en een glinsterend roodpaarse tot rozerode keelvlek. De staart is van boven donker olijfgroen, van onder glanzend goudgroen. Het vrouwtje is doffer, met een rozerood gestippelde keel en geelbruine onderdelen met grove bronzige vlekken.
Verwarringssoorten
De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner, met een groene keel en een koperrode staart; het vrouwtje heeft een effen roodbruine keel. De Williams glansstaartkolibrie Metallura williami heeft een groene keel, met een zwart midden bij de vogels in het zuiden van Ecuador. De koperglansstaartkolibrie Metallura theresiae is roodbronzig, met een groene keel, en leeft verder naar het zuiden, ten oosten van de Marañón.
Leefgebied
Randen van dwergbos en páramo, met struikgewas en kleine bomen, tussen 2600 en 3650 m, het meest tussen 2900 en 3400 m. Zoekt nectar aan bloeiende struiken en vangt kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het uiterste zuiden, vanaf het noorden van het Nationaal Park Podocarpus in Loja en Zamora-Chinchipe. In Peru in het noorden, in Piura en Cajamarca. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs de weg naar de Cerro Toledo in het Nationaal Park Podocarpus, bij bloeiende struiken aan de boomgrens. Ga vroeg op pad, omdat de toppen vaak al snel in de mist liggen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand wordt geschat op minder dan 6700 volwassen vogels en neemt waarschijnlijk af, maar een groot deel van het leefgebied is afgelegen en beschermd.
Wetenschappelijke naam
Metallura odomae | Graves, 1980
Graves beschreef de soort in 1980 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Metallura werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Latijn metallum, 'metaal', met Grieks oura, 'staart', naar de metaalglanzende staart. De soortnaam eert de Amerikaanse zakenvrouw en natuurbeschermer Babette Moore Odom (1911–1984), die veldwerk in Peru financierde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit noordelijk Peru.