Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Violetkeelglansstaartkolibrie
Violetkeelglansstaartkolibrie | Metallura baroni
Violet-throated Metaltail | Metalura gorgivioleta | Metalura-de-garganta-violeta
De violetkeelglansstaartkolibrie leeft alleen op het hoogplateau van Cajas, ten westen van Cuenca in Ecuador. Het hele verspreidingsgebied beslaat slechts enkele honderden vierkante kilometers dwergbos, Polylepis-bos en páramo. Het mannetje is de enige glansstaartkolibrie in het gidsgebied met een paarsviolette keel.
Geluid
Een dalende reeks piepende tonen, gevolgd door enkele rommelige noten; mogelijk zang of een roep bij achtervolgingen.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje is van boven en van onder donker olijfgroen, met een glinsterend paarsviolette keelvlek. De iets gevorkte staart is van boven violetachtig hemelsblauw, van onder geelgroen. Het vrouwtje is van boven donker olijfgroen, met een doffere versie van de violette keel en een grijswitte, olijfgroen gevlekte borst en buik; de buitenste staartpennen hebben van onder witachtige punten.
Verwarringssoorten
De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner, met een groene keel en een koperrode staart, en leeft vooral iets lager. De Williams glansstaartkolibrie Metallura williami komt in de omgeving voor en heeft een groene keel, bij de vogels in het zuiden van Ecuador met een zwart midden. Het mannetje van de regenboogdoornsnavel Chalcostigma herrani heeft een smalle, veelkleurige baard, een roodbruine kruin en een zeer korte snavel.
Leefgebied
Randen van dwergbos en Polylepis-bos en het aangrenzende páramo, vaak bij rotsblokken die begroeid zijn met bromelia's, heideachtigen, varens en mossen, meestal tussen 3000 en 3900 m. Zoekt hangend in de lucht nectar aan bloemen op alle hoogten in de vegetatie; mannetjes verdedigen een voedselterritorium.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Ecuador, op het plateau van Cajas in de provincies Azuay en Cañar. Ontbreekt in Colombia, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het Nationaal Park Cajas, langs de weg van Cuenca naar de kust, bij Polylepis-bosjes en struikrijke randen rond de meren. Vogels zijn het actiefst als de zon tussen de mist doorbreekt.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De stand wordt geschat op 1000 tot 2500 volwassen vogels en neemt af. Het afbranden van páramo om weiland te maken tast het leefgebied aan, ook binnen het nationale park.
Wetenschappelijke naam
Metallura baroni | Salvin, 1893
Salvin beschreef de soort in 1893 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Metallura werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Latijn metallum, 'metaal', met Grieks oura, 'staart', naar de metaalglanzende staart. De soortnaam eert Oscar Theodor Baron (1847–1926), Duits ingenieur en verzamelaar van vogels en insecten in Ecuador en Peru. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit bij Cuenca, Azuay, Ecuador.