Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Noordelijke gevlekte mierklauwier
Noordelijke gevlekte mierklauwier | Thamnophilus punctatus
Northern Slaty Antshrike | Batará pizarroso norteño | Choca-bate-cabo
De noordelijke gevlekte mierklauwier is een kleine, grijs-zwarte mierklauwier met witte vleugelvlekken, het overblijfsel van een vroegere soort die in zes soorten is opgesplitst. In het gidsgebied leeft hij in twee gescheiden gebieden: in bosranden ten oosten van de Andes in Colombia, en in de droge dalen van de Marañón, de Chinchipe en de Huallaga in Peru en het uiterste zuiden van Ecuador.
Geluid
De zang is een versnellende reeks van 10–15 tonen die langzaam en telbaar begint en eindigt in een snelle triller, vaak iets hoger. Vogels uit de Marañón zingen het snelst. Roepjes zijn een korte en een langere kauw en een abrupte, raspende toon.
Opname: Tristan Guillebot de Nerville — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm (13–15 cm), met een vrij zware, gehaakte snavel. Het mannetje heeft een zwarte kruin (bij vogels uit de Marañón en de Huallaga met veel witte stippen), een grijze tot zwartachtige rug met een verborgen witte vlek, zwarte vleugels met witte vlekken en randen, een zwarte staart met witte punten en grijze onderdelen, soms met een witte buik. Het vrouwtje heeft een roodbruine kruin, olijfbruine bovendelen, donkerbruine vleugels met lichte vlekken en lichte, okerolijfkleurige onderdelen; vrouwtjes uit de Marañón zijn van onderen grotendeels wit.
Verwarringssoorten
De amazonemierklauwier Thamnophilus amazonicus lijkt sterk, maar het vrouwtje heeft een oranjebruine kop en borst; die soort leeft in vochtig laaglandbos. Het mannetje van de leikleurige mierklauwier Thamnophilus schistaceus mist witte vleugelvlekken en heeft een rood oog. Natterers mierklauwier Thamnophilus stictocephalus en de boliviaanse mierklauwier Thamnophilus sticturus zijn vrijwel gelijk van kleed, maar leven in Bolivia en Brazilië en verschillen vooral in zang.
Leefgebied
Randen van bos en bosjes, galerijbos en ouder secundair bos; in de Marañón en de Huallaga droog loofverliezend bos. Foerageert in de onderlaag en middenlaag, in paren, en zoekt insecten op bladeren en takken. In Colombia onder 600 m, in Ecuador rond 650 m, in Peru tot 1200 m.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: ten oosten van de Andes, zuidwaarts tot Caquetá; zichtwaarnemingen uit het uiterste oosten. Ecuador: alleen in het stroomgebied van de Chinchipe in Zamora-Chinchipe. Peru: in de droge dalen van de Marañón (Cajamarca, Amazonas) en de Huallaga (San Martín). Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en Brazilië ten noorden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Peru is de soort te vinden in droog bos in het Marañóndal bij Jaén en in het Huallagadal bij Tarapoto. Luister naar de versnellende zang die eindigt in een triller.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De vormen van de Marañón en de Huallaga hebben een klein verspreidingsgebied in sterk versnipperd droog bos dat onder druk staat van landbouw.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus punctatus | (Shaw, 1809)
Shaw beschreef de soort in 1809 als Lanius punctatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam komt van Latijn punctatus, 'gestippeld'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.