Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Noordelijke witbandmiersluiper
Noordelijke witbandmiersluiper | Formicivora intermedia
Northern White-fringed Antwren | Hormiguerito coicorita norteño | Papa-formiga-pardo-do-norte
De noordelijke witbandmiersluiper is een kleine miersluiper van droog struweel en bosranden in het noorden van Colombia en Venezuela. Het mannetje valt op door de zwarte onderzijde met een witte band die van de wenkbrauw langs de zijkant van hals en borst tot op de flanken loopt. Hij werd vroeger samen met de zuidelijke witbandmiersluiper als één soort beschouwd.
Geluid
De zang is een snelle reeks gelijke, doffe tonen, vaak door beide seksen in duet. De roep is een kort, nasaal 'tjup' en een droog ratelend geluid.
Opname: Brian Cox — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een vrij lange, getrapte staart. Het mannetje is grijsbruin van boven; gezicht, keel, borst en buik zijn zwart, omzoomd door een witte band van de wenkbrauw tot de flanken. De vleugeldekveren zijn zwart met witte stippen, de staart is zwartachtig met witte toppen. Het vrouwtje is grijsbruin van boven, met een witachtige wenkbrauwstreep, een donkere oogstreek en witte vleugelstippen, en witachtig tot licht bruingeel van onder, vaak met fijne donkere vlekjes op de borst.
Verwarringssoorten
De zuidelijke witbandmiersluiper Formicivora grisea lijkt sterk op hem, maar leeft in het gidsgebied alleen in het oosten van Colombia en in het noordoosten van Bolivia; het vrouwtje is daar warmer okerkleurig van onder. Het vrouwtje van de gebandeerde mierklauwier Thamnophilus doliatus is groter en roestbruin, met een zware snavel en een gestreepte kop. Miersluipers van het geslacht Myrmotherula hebben een kortere staart en leven meestal in vochtiger bos.
Leefgebied
Droog bos, doornstruweel, bosranden, secundaire begroeiing en struikgewas langs beken en akkers, ook in mangrove en galerijbos in de savanne; meestal onder 1000 m. Zoekt insecten en spinnen in dicht struikgewas, vaak in paren, en wipt daarbij met de staart. Het nest is een kommetje laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Caribische laagland, rond de Sierra Nevada de Santa Marta en op het schiereiland La Guajira, in de dalen van de Magdalena en de Cauca, en plaatselijk in de llanos aan de voet van de oostelijke Andes. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, op Trinidad en Tobago, op het eiland Margarita en op de Parelseilanden van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog struweel en bosranden in de omgeving van Santa Marta en in La Guajira, of in de droge delen van het Magdalenadal. Paren laten zich vaak horen voordat ze in beeld komen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundaire begroeiing en kleinschalige landbouw goed en is in geschikt habitat algemeen.
Wetenschappelijke naam
Formicivora intermedia | Cabanis, 1847
Cabanis beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Formicivora werd in 1824 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Latijn formica, 'mier', en -vorus, 'etend' (van vorare, 'verslinden'). De soortnaam komt van Latijn intermedius, 'tussenliggend', voor een vorm die tussen verwante soorten in staat. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Aragua, Venezuela.