Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Okerkaptangare
Okerkaptangare | Tangara gyrola
Bay-headed Tanager | Tangara cabecibaya | Saíra-de-cabeça-castanha
De okerkaptangare is een kleine, groene tangare met een roodbruine kop, wijdverbreid in de voetheuvels en het lagere bergbos van de Andes. Over zijn grote verspreidingsgebied varieert hij sterk: vogels ten westen van de Andes hebben groene onderdelen, die van het oostelijke laagland turkooisblauwe. Hij is een vaste deelnemer aan gemengde groepen tangaren.
Geluid
Dunne, hoge tsit- en tsip-roepjes, vaak in gemengde groepen. De zang is een korte, hoge reeks sissende tonen, die weinig opvalt.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een korte, zwarte snavel. De hele kop is egaal roodbruin tot kastanjebruin; bij een deel van de ondersoorten loopt een smalle, goudgele band over de achterhals. Rug, vleugels en staart zijn helder grasgroen, de vleugels met iets lichtere randen. De onderdelen zijn groen bij vogels uit het westen en noorden, en turkooisblauw met groene flanken bij vogels uit het Amazonegebied. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer groen, met minder roodbruin op de kop.
Verwarringssoorten
De roodvleugeltangare Tangara lavinia van het Chocó heeft eveneens een roodbruine kop, maar ook roodbruine vleugels en een gele band op de rug. De roodkruintangare Stilpnia vitriolina heeft alleen een roodbruine kruin en een zilvergroen-grijs lichaam, en leeft in droger, open terrein. Jonge en vrouwelijke groene tangaren missen de egaal roodbruine kop.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig voetheuvelbos en lager bergregenwoud, secundair bos en bomen met vruchten in half open terrein, ruwweg tussen 300 en 2000 m, plaatselijk in het laagland. Eet vooral kleine vruchten en bessen en zoekt insecten op dunne takken en aan de onderkant van bladeren. Het nest is een kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens, op de Pacifische helling en plaatselijk in het laagland. In Ecuador op beide flanken van de Andes, schaarser in het oostelijke laagland. In Peru op de oostflank en plaatselijk in het aangrenzende Amazonelaagland. In Bolivia op de oostflank in het noorden en midden van het land. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Costa Rica en Panama tot Venezuela, Trinidad, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk bij vruchtdragende bomen aan bosranden en langs wegen in de voetheuvels, bijvoorbeeld rond Mindo en in de vallei van de Río Bombuscaro in Ecuador of langs de weg naar Manu in Peru; de roodbruine kop springt boven het groen eruit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en wijdverbreid; verdraagt bosranden en secundair bos, maar gaat plaatselijk achteruit door ontbossing van de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Tangara gyrola | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Fringilla Gyrola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tangara werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tangara 'danser' betekent. De soortnaam is een verkleinwoord van Latijn gyrus, 'ring'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.